Page 362

جلد چهارم ۳۵۷ کتاب دعوی دیگر سالی را و مدعی علیه در دفع دعوای مدعی گفت که تو ابراء کرده از این دعوی برای من و گواهان گذرانید بآن دفع خود پس مدعی گفت دوم بار که مدعی علیه اقرار کرده است برای من بایناس بعد از ابراء کردن من برای او آیا این دفع صحیح میشود یا نه گفته ست بعض مشایخ رحمهم الله تعالی که اگر مدعی علیه گفته بود که تو ابراء کرده بودی از این دعوی و من قبول کرده بودم آنرا ایافته بود که من راستگوی کرده بودم ترادران ابراء صحیح نمیشود از او دفع دفع که دعوای اقرار است و اگر نگفته بود مدعی علیه که من قبول کرده ام آن ابراء را صحیح می شود از مدعی آن دفع دفع و همچنین مذکورست در کتاب ظهیریه ادعی دینا فی ترکه فقال الوارث لم يخلف ترکه فبرهن المدعی ان عینا من الاعيان في يد من التركة فبرهن ان ابا باعه من رجل غائب يندفع وان لم يذکر اسم المشترى ونسبه کذا فی الوجیز عالمگیری کسی دعوی کرد دینی را در ترکه مرده و وارث آمرده گفت که آمرده نگذاشته ترکه را و مدعی گواهان گذرانید که آنها معینی که در دست تست از ترکه هست و وارث گواهان گذرانید که پدر من فروخته ست اینمال معین را بر مرد غایب دفع می شود دعوای مدعی اگرچه وانشد ذکر نکند نام خرنده و نسب اور ا همچنین ذکر شده است در کتاب بزازیه رجل ادعی دینا فی ترکه میت واقام البينة ثم ان وارثا آخر غير الذي اقيمت عليه البينة صالح المدعى على بعضها ادعی بان ادعى مائة دينار والصلح على عشرين فلما طالبه ببدل الصلح ابى الدفقال انما اقيم البينة ان مورثى او فاك هذا المال ودعواك باطل فدفع صحيحا وان كان مدعی الايفاء غير المصالح يسمع الدفع اما لو اراد هذا المصالح ان يقيم البينة على هذه الدفع لا يسمع كذا فی الخلاصة (عالمگیری) مردی دعوی کرد دینی را در ترکه مرده وگواهان گذرانید بعد از ان وارث دیگر غیر آن وارثیکه مدعی بروی گواهان گذرانیده صلح کرد با مدعی فایده دفع گفت که ترکه نگذاشته و مدعی ثابت کرد فایده هر یکی از وارثان شاهد گذشت و دیگر وارث صلح کرد باز دفع گفت