Page 352

جلد چهارم ۳۴۷ کتاب دعوی قبل الوقفة بمانة الزوجية اولى على الاصح (خزانة المفتین) و دو نفر گواهی دادند که فلان مرد فلان زن زن او بود و دو نفر دیگر گواهی دادند که آن فلان طلاق کرده بود این زنرا پیش از مردن خود پس گواهی زن بودن او بهتر است از گواهی طلاق بودن بنابر وایت صحیح تر ادعی الدار ملكي لاني اشتريتها من ابيك واقام ذو اليد بيئة انه ملك ابيه الي يوم موته مات و تركها ميراثا لي لا تقبل بيئة ذی الید ادعی دارا میراثا عن ابیه و قال ذو اليد کان ملکالفلان الاخر وانه با عني الي هلكي بهذا السبب لايسمع منه (خزانة المفتین) شخصی دعوی کرد که این سرای ملک من است زیرا که خریده ام آنرا از پدرت و ذوالید گذرانید گواهانر که این سرای ملک پدر من بود تاروز مردنش او مرد و گذاشت آنر امیراث برا مین قبول کرده نمیشود گواهان ذوالید شخصی دعوی نمود که این سرای میراث مانده است از پدر من و گفت ذوالید که این سرای ملک فلان بود و پدرش که او بمن فروخته بود آنر وا مروز ملک من است باین سبب ایندفع شنیده نمیشود از ذواليد ادعت علم الميراث على ورثة زوجها وقالت الورثة ان ابانا حرمها على نفسه قبل موته بسنتین فقالت في دفعهم ان الزوج اقر في مرض موته انها حل عليه فهل دفع يصح خوانه) دعوی کرد زنی مهر و میران خودرا بر ورثه شوهر خود و گفت ورثه شوهر که پدر ما این زنرا حرام کرده بود برنفس خویش از مردنش بدو سال و گفت آنزن در دفع دعوای ورثه که شوهر من اقرار کرده بود در مرض مردن خود که این زن حلال است برمین ایندفع آنزن صحیح است ولو ادعت الميراث و قالت كنت منكوحة له وانكرت الورثة عملها واقامت بيئة على النکاح فقالت الورثة ان ابانا طلقها ثلثا وانقضت عدتها قبل مونيه انكروا لنكاح وقالوا ما كانت زوجة لا بينا لا يكون دفعا وان الكرو النكاح ولكن انكروا ميراثها وقالوا ليس لها الميراث بالزوجية ولم نفصل الزوجة عند مهدا دفع (خزانة المفتین) اگر دعوی نمود زنی میراث اور و گفت من