Page 353

باب چهارم کتاب الدعوی منکوحه فلان بودم و منکر شدند ورثه شوهر از دعوای او و زن گواهان گذرانید بنکاح خود پس ورثه شوهرش گفتند که این پدر ما طلاق کرده بود او را بـه طلاق و گذشته بود عدت او پیش از مردن پدر ما درینصورت اگر ورثه منکر شده بودند از نکاح آنزن گفته بودند که هرگز زن پدر ما نبوده اند دفع دعوی نمیشود واگر از نکاح پدر خود منکر نشده بودند ولیکن منکر بود از ارث آنزن و گفتند که میراث نیست او را بسبب زدن او آن زن او نبود نز دمر دکش پس این دفع صحیح است از یشان ولو ادعى دارافاقام المدعى عليه بيان المقراقر فى حال حياته ان الملك ليس له او هو ملك للمدعى او اقر الوارث قبل موت المورث او بعده انه لم يكن لابيه كان كل دفعا وان شهد وا از اقرانه اقران ابا لاما والد ار له كانت دفعا وان شهد وا ان الوارث اقرانها ليست لابيه لانه لی و باعها مني في حال صحته لا يكون دفعاتم اذا اقام المدعى عليه بيئة أن مورث المدعى أقربني ملکی في حال حياته فهذا دفع وان لم يقل ناصدقتة (خزانه) اگر کسی دعوی میراث کرد و مدعی علیه شاهدان گذرانید که مورث مقر اقرار نموده در حال زندگی خود که مدعا ملک او نیست یا ملکی است یا وارث اقرار کرده پیش از مرک مورث خود یا بعد از ان که این مدعا ملک پدرم نبود اینهمه دفع ست اگر گواهان مدعی علیه گواهی دادند که بدرستی که این اقرار کرد که پدرم مرد و این سرای نبو د مر او را این گواهی دفع است و اگر گواهی دادند گواهان مدعی علیه که بدست وارث اقرار نمود که این سرای نبود مر پدر مرا زیرا که وی بمن بخشیده یا بمن فروخته بود انرا در حال صحت و این می دفع نیست پس وقتی که مدعا علیه گواهان گذرانید که بدرستی که مورث مدعی اقرار نموده در حال حیا خود که اینجال ملک من است پس این گواهی دفع اگر چه نگوید که راستگوی کرده بودم اور ا در اقرار اونا میراثاً عن ابيه فقال المدعى عليه ان اباك اقران هذا وديعة فى يدى ذى اليد أودع فلا واقام بينة يندفع دعوى المدعى الا اذا ادعى الوارث التوفيق ويقول كان ملك فلان وديعته و ديعة لكن أقر لابي به فلان وفى ملكه اوبقه دانا واقر فى التلفيل الخرانه کسی دعوی نمو د سرایی میرات از پدر خود دشت علیه که درستی که پدرت قرار کرده است که این برای ودیعت است در دست مانیک فلا میعت نهاده است آنر او گذرانه گواهان