Page 351

جلد چهارم ۳۴۶ کتاب دعوی بوكالة تهران المطلوب دعي ان الطالب قال مات قبلك عوالا وليس له حق القبض فهل الدفع صحيح ان اقام البينة يندفع دعوى المدار (خزا) وکیل بقبض کردن مال و دشتی که ثابت کرد و کالات خود را بگواهان و قاضی حکم کرد بوکالت او بعد از ان کسیکه طلب کرده می شد از او آنمال دعوی کرد کہ طالب یعنی مووکل مرده است پیش از دعوائی تو نیست مرا و راحق قبض کردن آنمال پس اندفع صحیح است اگر گذرانند کواه انرا دعوای مدعی دفع میشود انرا والمدعى عليه اذا جاء بخط البراءة مقال المدع كفت صبيا وقت الابراء فالقول فيه معوانه للمتقين مدعی علیه که آور در خط برای دامی گفت که می کودک در صد وقت برا خود پس بهتر توانشی ادعت على ورثة زوجها المهر فانكروا نكاح ابيهم معها واقامت بينة على النكاح فدعت الورثة دفعاً عوا ابها كانت برات ابانا في حياته عن المهر لا يصح الدفع للتناقض مان قالوا ابراثة عن دعوى يطيع الدفع الاقنافة (خرانه زنی دعوی نمود بر ورثه شوهر خود مهر خود را و ورثه مسنکر شدند از کجام پدرایشان با آنزن و آنزن گواهان گذرانید بسبکاح خود پس ورثه دعوی نمودند در دفع دعوای آنزن که ابراء کرده است در حین حیات شوهرش از مهر خود صحیح نمیشود این دفع ایشان از جهت تناقض در دعوای ایشان و اگر گفتند که ابراء کرده است برای پدر ما از دعوای مهر خود صحیح میشود ایندفع و درین دعوای ایشان تناقض نیست و در کشد فتوی شهید الهی اذا لدعت الورثة الابراء بعد انكار اصل النکاح فقیه روایتان و رواية تقبل و المودعت الورقة الخلان صل النكاح مبل ول يصح من الدفع (خزانه) و ذکر کرده است در فتاوای رشید الدین ست که اگر دعوی نمود و رثه ابراء زنرا از دعوای مهر پس از انکار اصل نکاح پس درین مسئله و دورود در یک روایت قبول کرده میشود و اگر دعوی کردند ورثه خلع را پس از انکار از اصل نیکانی قبول کرده نمیشود مجمع نمی شود این دفع شهد نان انه طلق هذا امرأته و آخران انه كان طلقتها