Page 322

جلد چهارم ٣١٠ كتاب الدعوى فالصلح جائز ولا يحل ذلك للورثة اذا علموا بذلك فان اقامت المرأة البينة بعد ذلك انها امراة الميت بطل الصلح (قاضیخان) زنی دعوی کرد میراث را بروارثان شوهر خود و ایشان منکر شدند ازینکه او زن آن مرده است پس ایشان صلح کردند با آن زن بچیزی که کمتر بود از حصه آنزن از میراث و از مھر آن زن و حال آنکه نصیب او از درمهای ترکه بسیار تر بود از بدل صلح پس صلح روا است و حلال نیست آن اکثر مرد ه را اگر خبر بودند بآن پس اگر آن زن بعد ازین گواهان گذرانید که من زن آن مرده ام باطل میشود آن صلح ولو ان رجلا ادعى مالاً على رجل فانكرو صالحه على شي ثم ان المدعى عليه اقام البينة على القضاء او الابراء لا يقبل ولا يبطل الصلح ويكون الصلح فداء عن يمين كانت عليه فان قاء المدعى عليه قبل الصلح ادعى القضاء او الإبراء وانكر المدعى ذلك فصالحه على شي ثم اقام المدعى عليه البينة على القضاء او الابراء بطل الصلح (قاضيخان) اگر مرد دعوی کرد مالی را بر مرد دیگر و او منکر شد و صلح کرد با او بچیزی بعد ازان مدعی علیه گذرانید گواهانرا باداکردن آن مال بمدعی یا بابراء کردن مدعی از آن مال قبول کرده نمی شود گواهانش و آن صلح باطل نمی شود و بدان صلح فدیه می شود از سوگندی که براو بود و اگر مدعی علیه پیش از صلح دعوی کرداد ا کردن یا ابراء کردن را و مدعی منکر شد از ان وصلح کرد با او بچیزی بعد از آن مدعی علیه گواهان گرا بادار یا ابراء در تصورت صلح باطل میشود و لو ادعى مالا فاقر و صالحه ثم ادعى الايفاء واقر الايفاء قبل الصلح لا تقبل كما لو وقع الصلح عن انكار ثم اقام البينة على الايقاء أو الإبراء لا تقبل (خزانة المفتين) و اگر کسی دعوی کرد مالی را ومدعى عليه او را کرد و صلح کرد با مدعی بعد از ان مدعی علیه دعوی کرد ابرا را مدعی را با دعوی کرد دادن مال را بمدعی پیش از صلح قبول کرده نمیشود دعوای او چنانکه صلح واقع شود از انکار مدعی علیه بعد از ان مدعی شاهدان مدعى عليه براء يا ايفاء