Page 32

جلد چهارم ۲۷ کتاب دعوی له رواج داشتند از وقت عقد تا وقت فسخ همچنین است در کتاب ذخیره ولو ادعی فساد البيع يستفسر من سبب فساده الجواز ان يظن الصحيح فاسدا (تكملة) واگر دعوی کرد فساد بیع را پرسیده شود از سبب فساد او زیرا که جائز ست که گمان کرده باشد بیع صحیح را فاسد وان كان وزنيا فانما تصح الدعوى اذا بين الجنس بان قال ذهب وفضة فان قال ذهب فان كان مضروبا يقول كذا وكذا دينارا ويذكر نوعه انه بخاري الضرب اونيشا بورى الضرب وما اشبه ذلك هكذا فى المحيط (عالمكيرى) واگر مدعا به وزنی باشد جزاین نیست که صحیح میشود دعوی وقتیکه بیان کند جنس آنرا باینطریق که بگوید زر سرخ یا نقره است واگر گفت که زر سرخست پس اگر سکه دار بود بگوید که اینقدر دینار ست و بیان کند نوع آنرا باینطریق که بگوید که دینار ضرب و سکه بخاریست یا ضرب وسکه نیشاپوریست یا مانند آن همچنین ذکرشده در کتاب محیط وفي دعوى الدينار لا بد ان يقول لادهى ودهی كذا في الخلاصة قالوا وينبغي ان يذكر صفته انه جيد ووسط اوردي كذا فى المحيط (عالمكيري) و در دعوای دینار چاره نیست از اینکه بگوید که آن دینار ده دهی است یا ده نهی است یعنی ده مثقال ازان دینار ما بعد از گداختن همان ده مثقال می برآید یا ده مثقال از آن بعد از گداختن نه مثقال می برآید که یک مثقال غش آن سوخته باشد همچنین ذکر شده در کتاب خلاصه گفته اند مشایخ رحم میباید که یاد کند صفت طلا را که سره است یا میانه است یا ناسره است همچنین ذکر شده