Page 317

جلد چهارم ۳۴۲ کتاب الدعوی فائده انکار امانت اقرار زیرا که وصیت کنده‌اند نا میباشند بجرع بعد الامین الخيانتها معترف بودعى الرد لا تقبل الاببيئة مستخرج منکر شد امانت گیرنده از مال امانت بعد از ان مقر ارکرد بانمال و دعوی کرد پس دادن آنمال بانصحاش قبول کرده میشود دعوای او گر قبول کرده میشود بگذرانیدن گواهان التصديق اقرار الافى الحدود وان ثبت استحقاقة فطلبة على من تناول الغلة لا على الناظر اذ المدعى المأذون بالانفاق او الدفع يصدق امکان المال امانة وامكان دينا في ذمته فلا مسئله راستگوی کردن مدعی مدعی را اقرار است مگر در حدود و اگر ثابت شد صاحب حق شدن مدعی پس طلب کردن او بر کسی است که میخورد غله را برناظر و سرپرست آن و اگر دعوی کرد ماذون بنفقه کردن مال یا بدادن آن مال راستگوی کرده میشود اگر آنمال امانت باشد در دستش یا گردین باشد در ذمه او پس راستگوی کرده نمیشود الدعوی مفصوله حکم دعوی بعد انفصال بوجه شرعی مته بالوجه الشرعي لا تتضد ولا تعاد ما لم يكن في اعادتها منطق بان لان فيها مع دفع الفائدة عليه مسئله فائدها تمنع غلط الاسم لا يضر لجوازان يكون له اسمان لا يلزم الابن وفاء دين ابيه من الاقامة للمنتقل اليه عنه في وقف اهلی مسئله وقتی که دعوی فیصله کرده شود یکبار بطریق شرعی شکته نمیشود بنات گردانیده نمیشود تا که بازگردانیدنش فائده نباشد چنانکه بیامیان دعوی بادفعی که بگذراند بآن گواهان را فائده خطا شدن در نام ضرر نمی رساند پس این دعوی شنیده می شود خطا شدن در نام شخصی ضرر نمیرساند بدعوی زیرا که رو است که مر آنشخص را دو نایشی ولازم نیست بر پسر ادا کردن دین از پدرش از حق پسر که نقل شده باشد آنحق از پدر بسوی آن پسر در وقتی بر اهل خود کرده باشد ادعى بعد ما اقر بالمال ان بعضه قرض وبعضه ربا يسمع مات لا عن وارث وعليه دين لزيد اثبته زيد في وجه وصى نصبه القاضي اخذه من التركة لا يكلف فائده اقرار کرد بمالی که بعض آن قرض است و بعض ربا الاب احضار ابنه البالغ لاجل دعوى عليه خزانة مسئله شخصی دعوی کرد بعد از انکه اقرار کرده بود بمالی که بعضی آن قرض است و بعض آن ربا است شنیده میشود دعوایش و شخصی مرد و وارث ندا و برآن مرده دین بود مرزید را کجا و ثابت کرد آن دین را بحضور انوصی که قاضی ایستاده کرده بود او را بسته است