Page 300

جلد چهارم ۲۹۵ کتاب الدعوی از ذوالید دعوای مدعی ولیکن بر مدعی رواست که قسم بدهد ذوالید را که بخدای عزوجل که عبیدالله بمین عاریه داند و تو امانت نداده است ادعاقل في غير مجلس القضاء انه ملكي ثم قال في مجلس القضاء هو رهن في يدي من فلان او وديعة لا يكون خصماً اذا اقام البيئة على ذلك (خزانة) اگر گفت مدعی علیه در غیر مجلس قضاء که این چیز ملک من است پس گفت در مجلس قاضی که این چیز مرتهونه فلانست در دست من یا امانت است نمیشود خصم وقتیکه بگذراند باین دعوی گواه را ولو اقام المدعى بيّنة انه قال فى غير مجلس القضاء انه ملكى ملكى يـ يخير خصما لانه سبق منه ما يمنع دعوى الرهن (خزانه) اگر شاهدان گذرانید مدعی که همین مدعی علیه گفته است در غیر مجلس قضاء که این چیز ملک من است میگردد خصم زیرا که پیش شد از و چیزی که منع می کند دعوای دین را ولو ادعى دارا ملقاً مطلقاً فاقام ذو اليد بيّنة انه اودعها فلان الغائب او استاجر تها منه ثم بعد ذلك ادعى المد انه في اليد غصب به يسمع ويندفع به بينة المدعى عليه وسؤلو أدعى الغصب على ذى اليد في ذلك مجلس او مجلس اخر (خزانه) واگر دعوی نمود شخصی سرای را بملک مطلق پس گذرانید ذوالید گواه را که تحقیق امانت نهاده است همین سرای را نزد من فلان غایب یا اجاره گرفته ام آن سرای را از فلان غائب باز پس ازین دعوی نمود مدعی که بتحقیق ذی الید غصب کرده است از من این سرای را شنیده میشود این گفته او و دفع میشود گواهان مدعی علیه برابر است که دعوای غصب را کرده باشد بر ذی الید در همین مجلس یا در مجلس دیگر ولو ادعی الدین فاقر به تم رسانيده او ان كان كلا القولين في مجلس واحد لا يقبل للتناقض وان تفرقا عن هذا المجلس ثم قال رسانيده او واقام البيّنة على الايفاء بعد الاقرار تقبل لعدم التناقض وان ادعى الايفاء قبل الاقرار لا تقبل (خزانة المفتين) اگر دعوی کر شخصی دینی را و مدعی علیه اقرار کرد بآن دین بعد ازان گفت که رسانیده ام این دین را اگر هر دو قول مدعی علیه در یک مجلس بود قبول کرده نمیشود از جهت تناقض و اگر جدا شدند از آن مجلس بعد از آن گفت که رسانیده ام وگذرانید گواهان را بر رسانیدن خود بعد از اقرار خود قبول کرده می شود از برای نابودن تناقض و اگر دعوی کرد رسانیدن را پیش از اقرار کردن خود قبول کرده نمی شود ادعی دینا