Page 299

جلد چهارم ۲۹۲ کتاب الدعوی ان بدأ بالاقرار بالوديعة بان قال هذه الدار اودعنيها فلان وهى له بطل المدعى ان اقام البينة على الابداع يندفع عنه الدعوى والا فلا يومر بالتسليم الى المقر له (خزانیه) سرای در دست شخصی بود دعوی کرد مرد دیگر که این سرای از من است و اقرار کرد ذوالید که بگواهی از مدعی و فلان کس بودیعت نهاده سرای را نزد من و گذرانید گواهان را براین نسبت خصومت در میان مدعی و ذوالید و اگر نگذرانید گواهان رانزیک دعوی میکرد دفع نمی شود از ذوالسید خصومت و اگر حاضر شد فلان و تصدیق ذی الید را کرد در انچیزی که گفته بود پس گفته نشود سرای از دست مدعی تا که بگذراند حاضر گواها نرا که این سرای از من است و همچنین است اگر ابتدا کرد با قرار دویست چنانکه گفت که این سرای را ودیعت نهاده است به نزد من فلان و این سرای ازین مدعی است اگر نگذارند گواهانر ابرايداع دفع نمیشود از وی دعوی و اگر گذرانید دفع نمی شود و امر کرده بشود به سپردن به مقرر له ولوا قام ذوالید وديعة ولم يمكنه اثباتها حتى قضى القاضى ينفذ قضاؤه ولو اداد بعد ذلك ان يقيم البيئة على الابداع لا تقبل ولو قدم الغائب فهو على حجته فاذا اقام بينة انه كان وديعة في يده بانة تقبل ويبطل القضاء ولولم يقم بينة حتى صار خصماً واقام المدعى شاهداً واحداً او شاهدين ثم وجاء صاحب اليد ببينة على الوديعة تقبل (خزانه) و اگر دعوی نمود ذوالسید امانت را و ممکن نشد مراورا اثبات امانت تا کی حاکم کرد قاضی نا فذ میشود حکم قاضی و اگر اراده کرد ذوالید پس ازین که بگذراند گواه نز ابر امانت تبول نمی شود و اگر آمد غائب پس اور حجت خود است پس اگر گذرانید گواه آنرا که این امانت بود در دست ذوالیا تبول میشود و باطل میشود قضاء و اگر نگذرانید گواها نرا تا گشت خصم و گذرانید مدعی یک گواه یا دو گواه را پس یافت خانی گواهان را بر امانت قبول می شود گواهان ذوالسید ادعى جارية في يد رجل انها الماشتراها من عبد الله بما درهم ونقد الثمن فقال ذواليداد وعنيها عبد الله تندفع عنه الدعوى ولكن للمدع المحلفه بان لقد أودعها عبد الله تعليم الخوانه) شخصی دعوی نمود که جاریه که در دست ذوالید است از من است فریادی او را از عبد الله بهزار درهم و باره و ام و گفت دوالی که همین جاره را امانت مانده است عبیدا شده دفع بهار ام داده د ا عبداللہ