Page 233

جلد چهارم ۲۴۸ کتاب الدعوی گردید مدعی را میرسد مدعی را که سوگند بدهد او را بر دعوای خود پس اگر سوگند کرد خلاص می شود از خصومت واگر منع آورد از سوگند حکم کند قاضی بروی بدعوای مدعی پس اگر آمد آنشخصی که دراول اقرار کرده شده بود برای او میرسد اورا که بگیرد آنغلام را از مدعی بعد از ان گفته شود مدعی را که تو ثابت هستی برخصومت دعوای خود با مقر له اول پس اگر گواهان گذرانید که این غلام از من ست بگیرد آنغلام را از و و اگر اورا گواهان نبود بآن دعوی او سوگند داده می شود مقر له اول را پس اگر سوگند کرد خلاص می شود از خصومت مدعی واگر منع آورد از سوگند حکم کرده میشود بروی بغلام برای مدعی واین حکم در انوقت است که ذوالید در اول اقرار کرده باشد بغلام برای اول که غایب است بعد از ان منع آورده باشد از سوگند برای مدعی واگر در اول چیزی نگفته بود تان سوگند خواسته شد از و برای مدعی و منع آورد از سوگند و حکم شد براو بآنغلام برای مدعی بعدازن اقرار کرد بآنغلام برای دیگر کس صحیح نمیشود اقرار او و تاوان نمیدهد آن دیگر کس را چیزی همچنین ذکر شده است در کتاب محیط في يد لا جارية يقول ودعها فلان الغائب وبرهن فقال المدعي باعها او وهبها بعد الايداع منك وانكره المدعى عليه يحلف بالله ما باعها اووهبها منك كذافى الوجيز للكردرى (عالمگيري) در دست کسی کنیزی بود و میگفت که ودیعت نهاده است آنرا نزد من فلان غایب و گواهان گذرانید و مدعی گفت که فروخته ست این کنیز را بتو یا بخشیده است اینرا بتو بعد ازو دیعت نهادن نزد تو ومنکر شد مدعی علیه از ان سوگند داده شود که با لله که نفروخته است فلان غایب یا نبخشیده است آن کنیز را بتو همچنین مذکور است در کتاب تاتار اختلاف المشائخ رحمهم الله تعافي الدين المؤجل والاصح انه لايحلف قبل حلول الاجل کذافی