Page 232

جلد چهارم ۲۲۷ کتاب دعوی اقرار بالمال ذلوكان اقرارا امره القاضي باداء المال (قاضيخان) واکر بر مدعی علیه هزار درم دین بود بمده پس سوگند کرد که بالله که نیست او را امروز برمن حقی گفته اند مشایخ رحمهم الله تعالی که اگر نباشد قصد مدعی علیه هلاک کردن مال مدعی و اراده کرده باش باین سوگند دفع مطالبۀ مدعی را امید است که نباشد باین سوگند با کی و نشاید مر قاضی را که اکتفا کند باین سوگند بلکه سوگند بد هد او را که بالله که نیست مر مدعی را بر ذمه تو چیزی امروز گفته ست فقیه ابولیث رح که این مسئله دلیل است بر این که اینقول مدعی علیه که مدعی را بر ذمه من امروز حقی نیست اقرار نمیشود از مد عاعلیه بمال زیرا که اگر اقرار می شد قاضی امر میکرد او را بادا کردن مال لو ادعى عبد في يد غيره فقال صاحب اليداندلفلان الغائب او دعنيه ولم يقم بينة على ما ادعى حتى صار خصما للمدعي كان للمدعي ان يستحلفه على دعواه فان حلف برئ عن الخصومة وان نكل قضى عليه بما ادعاه المدعي فان جاء المقر له كان له ان يأخذ العبد من المدعي ثم يقال للمدعي نت على خصومته مع الاول فان اقام بينة انه له اخذه منه وان لم تكن له بينة على ذلك استحلف الاولفان حلف برئ عن خصومة المدعي وان نكل قضى عليه بالعبد للمدعي هذا اذا اقر به للاول وتكل للمدعي بعد ذلك ولولم يقل شيأ حتى استحلفه للمدعي ونكل وقضى به للمدعي ثم اقر به للغير لايصح اقراره ولا يضمن لذلك الغيشيا كذا في المحيط (عالمگيري) اگر دعوی کرد مردی غلامی را که در دست دیگری بود و ذوالید یدگفت که اینغلام مر فلان غایب است که ودیعت گذاشته اور انز د من و گواهان نگذرانید بر دعوای خود تا اینکه مقم