Page 223

جلد چهارم ۲۱۸ کتاب دعوی علما رحهم الله تعالی که اگر کنیز در دست خرنده بود و نزاع کرد با فروشنده در ان عیب و چونکه حکم کرد قاضی بر دکردن آن کنیز بر فروشنده آن فروشنده گفت که انیزی حامله است و حمل او نوپیداشد و است نزد خرنده و خزند گفت که نه چنین است بلکه نزد فروشنده حامله بود پس قاضی سوگند بدهد فروشنده را بران عیب و سوکند ندهد خرنده راه چنانکه ذکر شده است در کتاب محیط رجل له علی رجل الف درهم اقر بها ثم انکرا قراره هل يحلف علی قراره بالله ما اقررت له بهذا المال اختلف المشایخ رحمهم الله تعالى فيه قال ابوالمضر الدبوسي رحمه الله يحلف بالله ما اقررت له هذا وقال ابوالقاسم الصفار رحمه الله ليلا يحلف علی الاقرار انما يحلف على نفس الحق (قاضیخان) مردیرا بر دیگری هزار درم بود که بیا اقرار داشت بعد از ان منکر شد از اقرار خود آیا سوگند داده میشود با قرارش که باشند اقرار برای او نکرده با نمال یا نه اختلاف کرده اند مشایخ رحمهم الله تعالی دران گفته است امام ابونصر د بوسی رحمه الله که مرا و ر است که سوگند بدهد او را که بالله که اقرار نکرده برای او با نمال و گفته است امام ابوالقاسم صفار رحمه الله که نیست مرا و را که سوگند بدهد او را با قرار بلکه سوگند بدهد او را بنفس حق مدعی لو ادعى المدعى عليه نه ابراءني عن هذه الدعوى قال القاضي حلفه انه لم يبرأني عن هذه الدعوى لا يحلفه القاضي و يقال له اجب خصمك بالاقرار او بالانكار ثم ادع عليه ما شئت وهذا الخلاف الو قال ابرائني من هذه الأ فانه يحلف ومن المشايخ من قال الصحيح انه يحلف المدعي على دعوى البراء الا عن الدعوى كما يحلف على دعوى التخليف واليه مال شمس الائمة الحلواني رح وعليه