Page 210

جلد چهارم ۲۰۵ کتاب دعوی علیہ بگوید که این منزل وقفست تا ما وقتیکه گوید مدعی که تو وقف کرده آنرا بر جهت معلوم و اراده کند مدعی که سوگند بدهد مدعی علیه را سوگند بدهد اور انز د امام محمد رح خلاف است بشیخین رحمها الله تعالی واگر ارادا کرد مدعی که سوگند بدهد اور ابرای اینکه بگیر د سرایر اسوگند ندهد باتفاق و فتوی برقول امام محمد ست رح همچنی است در کتاب خلاصه و همچنان مردی که در دستش زمینی باشد بگوید که وقف کرده است آنرا پدارم خاص مبن و برا ولا دمن و دعوی کند برادرش که پدر ما وقف کرده آنرا بر ما و برا ولا د مچه شود اراده کند که سوگند بدهد ذوالید را گفته اند علما رحم که سوگند داده نشود بر اصل وقف لکن سوگند داده شود بحصه مدعی که در غله است واگر دعوی کر د زمینی را که در دست مردی بود که این زمین از من است وذوالید گفت که آن از فلان پسر صغیر من است سوگند داده شود مدعی علیه را و همچنان اکر دعوی کر دشعفه را در سرای پس خریده که ان از پسر صغیر منست که فلانست نیست مدعی را سوگند دادن زیرا که اقرار او برای پسر صغیرش صحیح و لازم است و اگر سوگند خواسته شد از او و منع آورد از سوگند صحیح میشود منع او و اگر اراده کرد شفیع که بگذراند شاهدانرا بخریدن درینصورت پدر خصم می شود و شاهد ان مدعی شنیده میشود بر او واگر مدعی گفت که این کس هلاک کرد سرای مرا با قرار کردنش برای پسر صغیر خود پس وی ضامن میشود بسبب منع آوردنش از سوگند پس این حکم بر همان خلاف است که گذشت که نزد شیخین رحمها الله تعالی سوگند داده نمیشود او را چنانکه در مسئله اول سوگند داده نمیشود اور انزد ایشان و نزد امام محمد رحمة الله سوگند داده میشود او را ولو قال المدعى عليه هذه الدار لابني الكبير الغائب فهذا وما لو اقر بذلك لا جنبي سواء لا يسقط عنه اليمين فان حلف فنكل يدفع الدار الى المدعي فان حضر الغائب بعد ذلك وصدقه كان له ان ياخذ الدار