Page 211

جلد چهارم ٣٠۶ کتاب دعوی السبق اقراره ولو اقر لولد المدعى غائبا او لاخيه ثم اقر لاخر قبل حضور الغائب صح اقراره الثاني (قاضيخان) واگر گفت مدعی علیه که این سرای از پسر کبیر من است که نهان غایب است پس این مسئله و آن مسئله که اگر اقرار کند بآن برای مرد بیگانه برابر است که بود ساقط نمیشود از مدعی علیه پس اگر سوگند از و خواسته شد و او منع آورد از سوگند بدهد سرا بمدعی و باز اگر آنغایب حاضر شد و راستگوی کرد مدعی علیه را هست اورا که بگیرد آنسرایرا از مدعی از جهت پیشتر بودن اقرار برای او و اگر اقرار کرد از برای ولد کبیر غایب خود یا برای اجنبی بعد از ان اقرار کرد بآنسرای برای مرد دیگر پیش از حضور آنغایب صحیح میشود اقرار او برای مرد دوم ادعى رجلا على رجل ما لا بحكم الشركة وجعل المدعى عليه ذلك ثم ان المدعى عليه قال كان في يدي من مالك كذا وكذا بحكم الشركة ولكني قد دفعته اليك فانكر المدعى الدفع والقبض ان كان المدعى عليه الشركة وكون المال في يده اصلا بان قال لم يكن بيني وبينك شركة قط وما قبضت منك شيا بحكم الشركة لا يحلف المدعى على القبض وان قال المدعى عليه وقت الانكار ليس في يدي شيئ من مال الشركة يحلف کذا فی الفصول العمادية عالمگیری کسی دعوی کرد بر مردی مالی را بحکم شریک بودن و مدعی علیه منکر شد ازان دعوای او بعد ازان گفت مدعی علیه که در دست من از مال تو اینقدر و اینه برید شریکی بود ولیکن داده ام آنرا بتو و منکر شد مدعی از دادن و قبض کردن آنمال پس اگر مدعی علیه اداری منکر شده بود از شرکت و از بودن آنمال در دست خود چنانکه گفته بود که میان من و تو هرگز شریکی نبود و نگرفته ام از تو چیزیرا بحکم شرکت درینصورت سوگند داده نشود مدعی را بقبض کردن اعمال الاکر گنا مدعی علیه در وقت انکار خود که در دست من چیزی نیست از مال شرکت سوگند داده شود مدعی را همچنان ذکر