Page 209

جلد چهارم ۲۰۴ کتاب دعوی بالاتفاق والفتوى على قول محمد رح كذا فى الخلاصة (عالمكيرى) وكذلك رجل في يده ضيعة يقول وقفها ابي علي وعلى اولادي خاصة وادعى اخوه ان اباناوقمها علينا وعلى اولادنا ابدا واراد ان يحلف صاحب اليد قالوا لا يحلف على اصل الوقو ولكن يحلف على حصته من الغلة ولوادعى ضيعة في يد رجل انها له فقال ذواليد لابني الصغير فلان لا يستحلف المدعى عليه وكذا لو ادعى شفعة في دار فقال المشتري انها لابني الصغير فلان لا يكون للمدعى ان يحلفه لان اقرارة لولده الصغير قد صح ولزمه ولو استحلف فنكل لا يصح نكوله (قاضيخان ) وان اراد الشفيع ان يقيم البيئة على الشراء كان الا بخصما وتسمع البينة عليه فان قال المدعي ان هذا قد استهلك داري باقراره لولده الصغير فيصير ضامنا عن البدخول فهو على الخلاف عندهما لا يستحلف كما في المسألة الاولى وعلى قول محمد رحمة الله تعالى عليه يستحلف (قاضيخان) مردی غصب کرد زمین یا سرای یا منزلی را پس خواست شخصی که از و غصب کرده شده بود مال خود را و گذرانیدن گواها نرا بر دعوای خود بعد از دعوای صحیح پس گفت مدعی علیه که ان قفنت در دست من بطریقہ تیک معلوم و عاجز شد مغضوب منه از گذرانیدن گواهان میرسد او را سوکند دید عالی در قول امام محمد پر پس کر سوگند کرد خلاص میشود و اگر منع آورد از سوکند ضامن میشود قیمت انر و مد علی را مدعی همچنین اگر مدعی علیه گواهان گذرانند باین که اینمنزل وقف است بجهت معلوم و دکتر نکمر د وقف کننده آنرا دفع میشود سوکند از مدعی علیه و آن منزل وقف میکرد و با قرار تی زمان اور زیاده است که حاجت نسبت بان شاهدان در اثبات وقف و این حکم مذکور وقتی است مدعی