Page 204

جلد چهارم ۱۹۹ کتاب دعوی ولو قال لوارث قد اقرلك الميت تلجئة قال بعضهم له ان يحلفه بالله لقد اقرلك اقرارا صحيحا ولو نكل تبطل دعواه ولو ادعى ان المقر كان كاذبا فى اقراره لا يقبل ذلك منه (قاضيخان) مردی دعوی کرد بر وارث مرد دیگر مالی را و برآورد کاغذ را با قرار مورث مدعی علیه بآنمال و دعوی کرد وارث که آنشخص که اقرار برای او شده است رد کرده اقرار او را خواست سوگند مدعی را بران رد کردن اقرا میرسد مدعی علیه را که سوگند بدهد مدعی را که وارث گفت که مرده اقرار کرده برای تو تلجیه و زمانه سازی گفته است بعض علماء که میرسد وارث را که سوگند بدهد مدعی را که با لله که اقرار کرده آن مرده برای تواقرار کردن صحیح و اگر منع آورد از سوگند باطل میشود دعوای او و اگر وارث دعوی کرد که اقرار کننده دروغگوی بود در اقرار خود قبول کرده نمیشود این گفتش فی کل موضع لواقر لزمه فاذا انكر يستحلف الا في ثلث مسائل منها الوكيل بالشراء اذا وجد بالمشترى عيبا فاراد ان يرد بالعيب فاراد البايع ان يحلفه بالله ما تعلم ان الموكل رضي بالعيب لا يحلف وان اقر الوكيل لزمه ذلك ويبطل حق الرد والثانية لوادعى على الأمر رضاه لا يحلف وان اقرلزمه الثالث الوكيل بقبض الدين اذا ادعى المديون ان الموكل براء عن الدين وطلب يمين الوكيل على العلم لا يحلف و از فريد الميه (خزانة المفتین) در هر جائیگه اگر کسی اقرار کند بیچیزی آنچیز لازم شود بر و پس وقتی که انکار کند در آنجا سوگند داده می شود او را مگر در سه مسله یکی ازان مسئله ها این است که اگر وکیل بخریدن یافت عیبی را در خریده شده پس اراده کرد رد کردن آنرا بر فروشنده بسبب آنغیب پس اراده کرد فروشنده که سوگند بدهد او را که بالله که تو عالم نیستی که موکل تو