Page 205

جلد چهارم کتاب دعوی راضی شده است بآنغیب سوگند داده نشود واگراقرار کند وکیل برضا بودن موکل لازم میشود بر او انچیز خریده شده و باطل میشود حق ردکردن مسئله دویم اینکه دعوی کند بر امرکننده رضای اور اسوگند داده نمیشود او را واگرا قرار کند برضای خود لازم میشود برومسئله سوم اینکه وکیل بقبض کردن دین اگر مدیون بر و دعوی کند که موکل تو ابراء کرده برای من از ان دین وطلب سوگند وکیل را برعلم سوگند داده نشود واگر اقرار کرد وکیل بابراء موکل خود لازم میشود آن ابراء برووجه ادعى على كفالة او حوالة على اخرولابينة له يحلف فان نكل لزمه المال وان حلف تركه ورجع على الاصيل او المحيل ( خزانة المفتين ) مردی دعوی نمود بردیگری ضامن شدن او را یا حواله شدن را برا و وگواهان نبود او را سوگند بدهد اندکیم را پس اگر منع آورد از سوگند لازم میشود برو ا نمال واکرسوگند کرد بگذارد اور اوجوع کند برای براصیل بار جوال کننده رجل ادعى على عبد محجور علي مالا بالاستهلاك قال الفقيه ابو جعر رحمه الله عليه ليس له ان يذهب بالعبد الى باب القاضي بغير اذن المولى لما فيه من شغل العبد عن خدمة خالي تلك الساعة ولكن لو وجده في مجلس القاضى كان له ان يحلفه ( قاضیخان ) مردی دعوی کردبر غلامی سے کرده شده بود از تصرف مالی را سبب هلاک کردن غلام مال گفته است فقیه ابو جعفرحمه که میرسید مدعی راکه برد آغلام رابدروازه قاضی بغیرادن مولایتش زیر که دران بازداشتن غلاست ت مولایش در ان ساعت ولیکن اگر مدعی یافت او را در مجلس قاضی میرسد مرا و را که سوگند بد نام الصبي اذا كان محجودا ان المقر لادعى ببينة لا يكون الحق لاحضارا الى با القاضي لانه لا تتوجه عليه اليمين لانه لونكل لا يقضى عليه بنكوله فان كان له بینے