Page 177

کتاب دعوی ۱۷۳ جلد چهارم انکه شوهر شس از ان کسانی باشد که واجب نمیدانست برخو د نفقه عدت او را یا دعوی کند شخصی شفعه را برخرید دسبب جمار و حال آنکه خرنده از ان کسانی باشد که وجب نمیداند حق شفعه را بسبب جوار و فایده این مسله این است که اعتبار نیست مذهب مدعی علیه را اما در مذهب مدعی اختلاف است و بهتر این است که قاضی بپرسد از مدعی علیه که آیا واجب میدانی حق شفعه را بسبب جوار یا واجب نمیدانی پس اگر مدعی علیه گفت که عقاد دارم وجوب شفعه را بسبب جوار سوگند بدهد مدعی علیه را بر حاصل اگر گفت که اعتقاد ندارم وجوب شفعه را بسبب جوار سوگند بدهد مدعی علیه را بر سبب امراة ادعت على زوجها انه الى منها ومضت مدة الايلاء ووقعت الفرقة بيننا وطلبت من القاضي تحليفه وقالت للقاضي انه ممن يرى ان المولي يوقف بعد الاربعة الاشهر على ان يفيئ اليها او يفارقها يحلف انها بائن منه ولا يحنث فيحلفه القاضي على السبب الا مما قلت لفا والله لا اقربك ضار كذ اعلى ما ادعت فان نكل عن اليمين ابانها منه بتطليقة نظر الها وان كان فيه احتمال الضر بالزوج كذا فی المحیط زنی دعوی کرد بر شوهر خود که با من ایلا کرده است یعنی تو کرده است که باله که بتو نزدیک نمیشوم تا مدت چهار ماه و گذشته است مدت ایلا و جدائی واقع شد است میان ما و خواست آنزن از قاضی سوگند دادن شوهر خود را و گفت مرقاضی را که این شوهز من از آن کسانیست که عتقاد دارد راکه حکه یل کننده موقوف میباشد بعد از چها راه باینکه رجوع کند بران جداکند از خودزن را پس وسوگند میکند که این ن با من نیست و سوگند خود حانث نمیشود پس درینصورت قاضی سوگند بدهد آنشوهر را برسی که بالله که تو این نرا که باله بونزدیک نمیشوم اینقدر مدت هیجکی آنزن دعوی کرده است اگر ظاهر منع آورد از سوگند جدا کند قاضی اورا از شوهر به یکطلاق از جهت شفقت بر آن نرا اگرچه در ان مال مصره انشوهر را همچین ذکر شده است در کتاب حیط