Page 176

جلد چهارم ۱۷۱ کتاب الدعوی يفسخ بالهبة والنكاح يفسخ بالخلع والطلاق يتجدد فيه بعد الابانة الااذا كان فيه ترك النظر في جانب المدعي فحينئذ يحلف على السبب بالاجماع وذلك مثل ان تدعى مبتوتة نفقة العدة والزوج يمنع لا يراها او ادعى الشفعة بالجوار والمشترى لا يراها ومفاده انه لا اعتبار بمذهب المدعى عليه واما مذهب المدعى ففيه خلاف والاوجه ان يسأل القاضي هل تعتقد وجوب شفعة الجوار او لا فان اعتقد يخلف على الحاصل وان كان لا يعتقد يخلف على السبب (هدايه وعينى ورد المحتار كمله) سوگند داده می شود شوهر را در دعوی طلاق که بالله که این زن از تو جدا نیست درین مدت بسببی که ذکر کرده است این زن آنرا و سوگند داده نمی شود که بالله که طلاق نداده این زن خود را وشام سوگند دادن در یک طلاق باین است اما وقتی که دعوای سه طلاق باشد سوگند داده می شود شوهر را که بالله که تو زن خود را طلاق نکرده البته طلاق در جائیکه در بین شماست و در طلاق رجعی سوگند داده می شود شوهر را که بالله که این زن طلاق نیست در آن نکاحی که در بین شما پس سوگند داده شود مدعی علیه را بر حاصل درین صورتها وقتی که سبب درین صورت باسمی باشد که بر داشته می شود به بردارنده مانند بیع که بر داشته می شود به اقاله کردن و مانند غصب که فسخ می شود به بخشیدن و مانند نکاح که فسخ می شود به خلع و مانند طلاق که دور می شود به تجدید نکاح بعد از جدا شدن زن مگر سوگند داده نمی شود بحاصل وقتی که باشد در سوگند دادن بحاصل ترک نظر و مهربانی در حق مدعی پس در ینوقت سوگند داده می شود مدعی علیه را بر سبب باتفاق علماء رحمهم الله تعالی مانند اینکه دعوی کند زن طلاق کرده شده بطلاق باین نفقه عدت خود را بر شوهر خود و شان