Page 175

جلد چهارم ۱۴۰ کتاب الدعوی اگر دعوی کرد زن بر شوهر خود که بدرستی شوهر من گردانیده بود امر طلاق مرا بدست من و من اختیار کرده ام نفس خود را بطلاق و منکر شد شوهرش پس این مسئله بر وجه است یا اینکه منکر باشد شوهرش از گردانیدن امر طلاق آنزن بدستش و از اختیار کردن آنزن نفس خود را درین صورت سوگند داده نشود شوهر او را بر حاصل بیجزا خلاط کسی پس سوگند داده شود برسبب ولکن قاضی احتیاط کند درین سوگند و سوگند داده شود شوهرش را که باثه که تو نگفته این زن را از وقتی که اورا بنکاح گرفته در اخر نکاح کردن که امر طلاق تو بدست تو باشد و تو علم نداری که وی اختیار کرد بنفش خود بعلاوه بحکم آن مرد اگر شوهرش اقرار کرد بدادن امر طلاق و منکر شد از اختیار کردن ان نفس خود را سوگند داده شود شوهر اور ا باینطریق که قسم با درا بخدایتعالی که نمیدانی که بدرستی این زن اختیار کرده نفس خود را و اگر اقرار کرد باختیار کردن آن زن نفس خود را و منکر بود از دادن امر طلاق با و سوگند داده شود شوهر او را با نظریق که قسم ترا بخدا یتعالی که نگردانید امر طلاق این زن خود را بدست او پیش از آنکه اختیار کرده نفس خودرا در بین مجلس و بنچنان حکمت اگر دعوی نمود زن که بدرستی شوهرم سوگند کرده است به طلاق من که نمیکند انطریق و بد رستیکه وی کرده است آن کار را پس حکم این مسئله بر همین تفصیل است که ذکر شد وفي دعوى الطلاق بالله ماهي بائن منك لساعة بماذكرت ولا يستحلف بالله ما طلقتها هذا فى البائن الواحد واما اذا كان بالثلث يحلف بالله تعالى ما طلقها ثلثا فى النكاح الذى بينكما وفى الرجعي يحلف بالله ماهي طالق فى النكاح الذى بينكما فيحلف على الحاصل في هذه الوجوه اذا كان سببا يرتفع برافع كالبيع يقا لغير الغصب يفسخ