Page 148

جلد چهارم ۱۴۳ کتاب دعوی ولا يلازمه في المسجد لانه بنى للذكر لا يفتي (رد المحتار) ورأيت فى الزيادات ان الطالب لو امر غيره بملازمة مديونه فللمديون ان لا يرضى بالامين عند ابي حنيفة رحمة الله عليه ويلازمه مقدار مدة التكفيل (تكمله) وان كان الخصم غريبا فيلازمه مقدار مجلس القاضي وكذا لا يكفل الا الى آخر المجلس (هدايه) فاذا جاء اوان قيام القاضي عن مجلسه ولم يحضر المدعي بينة فان القاضي يحلفه ويخلى سبيل المطلوب ليذهب حيث شاء (عيني) ولو علم وقت سفره بان قال اخرج غدا مثلا فلو ان السفر قبل انتهاء مجلس القاضي يكون التكفيل الى وقت السفر (تكمله) پس اگر مدعی علیه بدعوی ضامن داد مدعا عامل شد و اگر نداد امر کرده شود مدعی را بملازمت نمون خود او یا امین او با مدعی علیه یعنی بگیرد و با او بهر جای که میرود و ملازم نشود با او در مکان معین و در فتاوای صغری ذکر کرده که ملازم نشود مدعی با او در مسجد زیرا که مسجد بنا شده برای ذکر بهمین سُمت فتویٰ و دیدم در کتاب زیادات که اگر صاحب دین امر کرد کسی را بملازم کردن با مدیون خود پس میرسد مدیون را که راضی نشود با مین او نزد امام ابی حنیفه رحمه الله تعلیٰ و ملازمه کند مدعی با مدعی علیه بقدر مدت ضامن دادن که سه روزست و وقتیکه خصم مسافر باشد یعنی اراده سفر کرده باشد پس ملازمه کند مدعی با او تا آخر مجلس قاضی نه بقدر سه روز و همچنین ضامن نگیرد قاضی از ومگر تا آخر مجلس قضا پس اگر آمد وقت برخاستن قاضی از مجلس خود و حاضر نکرد مدیرگواهان از ین بدرستی که قاضی سوگند بدهد مدعی علیه را در با کند راه او را که برود هر جا که رضای اوست و اگر وقت سفرش معلوم بود چنانکه گفت مدعی علیه که می برآیم بسفر فردا مثلا پس اگر میدانست قاضی که سفر او پیش از آخر شدن مجلس قضاست درین صورت میباشد ضامن گرفتن تا وقت سفر کردن او