Page 149

جلد چهارم ۱۴۴ کتاب دعوی فان اختلف الطالب والمطلوب حيث قال المطلوب انا مسافر و قال الطالب اند لا يريد السفر فالقاضي ينظر في زيه او يساله مع من تريد السفر فان اخبره مع فلان فالقاضي يبعث اليه من يسأله هل استعد للخروج معكم فان قالوا نعم يقبل ذلك منه فيمهله الي اخر المجلس فان احضر المدعي بينته في هذه المدة والاخلي سبيل المطلوب وان قالوا لم نعلم بحاله فنحن نعلم انه يبقي ثلثة ايام لاجل الاستعداد فيجبره على اعطاء الكفيل الى ثلثة ايام (عيني) پس اگر مختلف شد طالب و مطلوب چنانکه گفت مطلوب که من مسافرم و گفت طالب که او اراده سفر ندارد پس قاضی نظر کند در اسباب او یا بپرسد از او که با کدام کس اراده سفر داری پس اگر خبر داد او را که با فلان پس قاضی بفرستد بان فلان کسی را که بپرسد او را که آیا وی آماده شده برای بر آمدن با شما یا نه پس اگر گفتند که آری قبول کند ان گفته او را پس مهلت بدهد او را تا اخر مجلس خود پس اگر حاضر کرد مدعی گواهان را درین مدت بهترست واگر حاضر نکرد رها کند راه مطلو بر ا و اگر رفقائش گفتند که ما علم نداریم بحال او و میدانیم که وی باقی میدام تا سه روز برای آماده کردن اسباب سفر در صورت قاضی بروی جبر کند بدادن ضامن تا سه روز ولا ترد اليمين من المدعى عليه على المدعي وان كان له شاهد واحد وان نكل خصمه (هدايه وجامع الرموز) ورد کرده نمیشود سوگند از مدعی علیه بر مدعی اگر چه مدعی را یک گواه باشد و اگر چه منع آورده باشد مدعی علیه از سوگند نمود، ولو اصطلحا على ان يحلف عند غير القاضي ويكون بريا فهو باطل ولا عبرة ليمينه لانكول عند غير القاضي فلو برهن عليه يقبل يحلف ثانيا عند القاضي الا اذا كان حلفه الاول عنده قبل تقلدة القضاء فيكفى (در مختار) واگرمدعی