Page 131

جلد چهارم ۱۲۶ کتاب دعوی علیه که غلبه کننده است محکوم علیه مینیکردد باین امرتا که اگر بعد ازین مدعی علیه گواهان گذرانید که این زمین ملک من است قبول کرده میشود گواهان او و اگر گواهان گذرانید بر غلبه کننده که بدرستی این محدود در دست من بود از مدت ده سال یا گفت که این محدود در دست من بود و نگفت که از مدت ده سال قبول کرده نمیشود این گواهان او ومستحق نمیشود باین گواهی بهیچ چیزی واجمعوا علی انه لو شهدوا علی اقرار المدعی علیه بانه کان فی ید المدعی امر بامره القاضی بالردعلیه وکذالو شهدوا ان المدعی علیه اخذه من المدعی (فصول عماری واتفاق کرده اندعلماء رحمهم الله تعالی که اگر گواهان گواهی دادند بر اقرار مدعی علیه انکه این مال در دست مدعی بود دیروز امر میکند قاضی مدعی علیه را بیکس دادن آنما برای مدعی و همچنین اگر گواهی دادند برانکه مدعی علیه گرفته است این مال از مدعی و فی لاقضية والید علی الاجمة والغيضة تثبت بقطع الشجر وبيعها بلا منازع ولو شهدوا فى الاجمة والغيضة بانها في يده قبل بلا تفسير كيفية اليد وان سألهم الحاكم عن الكيفية فهو احوط ( بزازیہ ) در کتاب قضیه آورده که دست بر جنگل و نیزار ثابت میشود به بریدن درختان و فروختن آن بغیر نزاع نزاع کننده و اگر گواهی دادند در نیزار و جنگل برینکه بدرستی این جنگل یا نیزار در دست فلان است قبول کرده میشود بغیر از تفسیر کیفیت دست و اگر حاکم بپرسد گواهان را از کیفیت آن پس این احوط و نیکوتر است وفى الصغرى ادعی ان الارض التى فى يده وقف فلان بشرائطه وانه متولیه و برهن وحكم بالوقفية ثم جاء آخر يدعى انها له تعين