Page 107

جلد چهارم ۱۰۲ کتاب دعوی وفي نوادر هشام عن محمد رح ادعى دارا واقام شاهدين ان الدار له ثم قالا بعد ذلك قبل القضاء ان البناء ليس للمدعى انما هو للمدعى عليه قال ان قالا ذلك قبل ان يتفرقا عن مجلس القضاء تقبل شهادتهما وهذا استحسانا ما لم يطل ذلك اذا قاما اوطال ذلك بطلت شهادتهما (فصول عمادي) و در نوادر هشام از امام محمد روایت کردست که مردی دعوی کرد سرایرا وگذرانید گواهانرا که این سرای از من است بعد ازان شاهدان گفتند پیش از حکم کردن قاضی که بنای این سرای از مدعی نیست بلکه از مدعی علیه است گفته است امام محمد رح اگر گفته بودند آنرا پیش از جدا شدن از مجلس قضا قبول کرده میشود گواهی ایشان و این حکم استحسان است با قتیکه زمانه دراز نگذشته باشد در میان این گواهی و قول شاهدان واگر برخاسته بودند از مجلس قضا ر یا زمانه دراز گذشته بود باطل میشود شهادت ایشان اذا ادعى محمد دارا وذكر الحدود الاربعة وقال الشهود نحن نعلم حدودها اذا ذهبنا اليها ونقف ثمه ولكن لا نعرف جيرانها ولا نعرف اسامي الجيران قال الشيخ الامام شمس الائمة الحلواني رح ههنا مسائل ثلثة احداها ان يقول الشهود هذا المدعى دار في محلة كذا في سكة كذا تلاصق دار فلان في رقيقة كذا اغتصبها منه هذا المدعى عليه وانها في يده بغير حق ولم يذكر واحدودها او قالوالا نعلم حدودها وجاء المدعى بشهود آخر فشهد والحدودها فان القاضي لا يقضي للمدعي لان الذين شهدوا بالملك لم يشهدوا بالحدود والذين شهدوا بالحدود الدار لم يشهدوا له بملك الدار ( قاضيخان) بخلاف