Page 55

جلد دوم ۵۰ کتاب الشهادة من الخاص فيكون متكلما وفي حق الاخرس يشترط ان يكون معنونا مصدرا وان لم يكن كذالفا الثاني كتب و قرا عند الشهود لهم ان يشهد و ا بروان لم يقل اشهد و اعلما الثالث ان يقر هذا عند هم بغيره فيقول الكاتب اشهد وا على هذا الرابع ان يكتب عهد يقول اشهد وا على مافيه ان علمو ا ما فيه كذا قرا راً والافلا (محيط يعنی) اور فتاوی بزاز یه ازکتاب نو در گزیده آن بخشته نوشته را که در ان نوشته این بود که اقرار کرده ام در خصومت بران پس این نوشتن بچه قسم است قسم اول این است که بنویسد و بحضور شاهدان بهیچ چیزی نگوید درینصورت این نوشتن اقرار نمیشود پس مرشاهدانرا روانیست شاهد می دادن باینکه بدرستی او افراز کرده است کذا است پیشخ امام ابو علی نسفی رح که این حکم وقتیست که آن نوشته بطریق رسم و عادت نوشته نشده باشد پس اگر بطریق رسم و عادت نوشته بود و نوشته بود بحضور شاهدان و شاهد مید انست آنچیز را که در ان نوشته است روات مرشاهد را که شاہدی بدهد بآن اگر چه نویسند ه نگفته باشد مرشاهد را که شاهد شوید بآنچیز که در نوشته است و همین قول امام ابو علی نسفی رح نیکوتر است اشارت کرده است بآن امام محمد رح در کتاب نکاح از نوادر و این حکم روایت کرده شده است از امام ابوحنیفه رح و بنا بر این حکم است و قتیکه کسی کاغذی نوشت برای غایب بطریق کاغذ فرستادن این را که پس از حمد و صلوه پس مر ترا بر من این قدر مال است این نوشتن او اقرار است زیرا که نوشتن از طرف غایب مانند گفتن است از طرف حاضر پس میشود این نویسنده در حکم گوینده و درباره گنگ شرط کرده شده است اینکه اقرار نامه او سرنامه دار باشد اگر چه نوشته او بسوی غایب نباشد قسم دوم اینکه نوشت اقرار نامه را و نویسنده خواند انرا نزد شاهدان درینصورت رو است مر شاهدانرا اینکه گواهی دهند بآن اقرار اگر چه نگفته با شد مرشاهدانرا که گواهی بدهید بر من قسم سوم این است که بخواند اقرار نامه را غیر از نویسنده