Page 56

جلد دوم ۵۱ کتاب الشهادة دیگر کس نزد شاهدان پس نویسنده بگوید که گواهی بدهید بر من باین اقرار نامه قسم چهارم آنکه نویسند و بنویسد اقرار نامه خود را نزد شاهدان و بگوید مر شاهدانرا که گواهی بدهید بر من بچیزی که درین اقرار نامه است پس درینصورت اگر شاهدان عالم بودند بچیزی که در اقرار نامه است اقرار میشود آن نوشته و رواست مر گواهان را گواهی دادن بآن و اگر عالم نبودند بآن پس آن نوشته اقرار نیست والكتابة على وجوه منها ما هو المستبين المرسوم وهوان يكتبها على صحيفة وصدرها وعنون على وجه يكتب الى الغايب فان قال امرا نويه الطلاق اولمرارد به الاقرار دين فيما بينه وبين الله تعالى ولا يدين فى القضاء حتى يجوز للشاهد ان يشهد عليه وعلى مافيه سواء قال للشاهد اشهد على ذلك اولم يقل (خزانة المفتين) و نوشتن بچند وجه است بعض از ان وجهها اینست که ظاهر و نشانه دار باشد و آن اینست که بنویسد انرا بر ورق کاغذ و انرا سر نامه دارد و عنوان دار کند بطریقی که بسوی غایب نوشته کرد و میشود پس اگر نویسنده آن گفت که نیت نکرده بودم بآن نوشته خود طلاق کردن را و یا اراده نکرد ام بآن نوشته خود اقرار کردن را راستگوی کرده میشود در ینمحل در میان او و میان الله تعالی یعنی اگر با آن زن معامله نکاح را میکرد و یا مال انداد بآن شخصی که اقرار برای او نوشته شده بود و در حقیقت همچنان بود که میگفت نزد خداوند تعالی گنهگار نیست و راستگوی کرده میشود در حکم شرع نزد قاضی یعنی نزد قاضی اگرین مجادله برسد قاضی این قول رامنظور نداشته حکم کند بواقع شدن طلاق و ثبوت مال تا آنکه رواست مر شاهد را اینکه گواهی بدهد بر او و بر انچیزیکه در آن نوشته است خواه شاهد را گفته باشد که گواهی بده بر آن نوشته یا نگفته باشد كتب الى آخر رسالة من فلان الى فلان كتبت فایده نوشتن بچند طریق است علی التقدیم