Page 415

جلد دوم (۴۱۲) كتاب الشهادة بينة الورثة ان سن المدعى ثمان عشرة سنة اولى من بينة المدعى انه ابن الميت وهوابن عشرين سنة بينة المرأة انها كانت حلالا وقت الموت اولى من بينة الورثة انها كانت حراما قبل موته بسنة (تكملة رد المحتار) گواهان کسیکه حکم کرده شده باشد بر او بزینی باینکه بنای آنرا تو آباد کرده در ان بهترند بقول شدن کمروقتیکه بر او حکم کرده شده باشد بزمین وبناء آن پس در ینوقت گواهان او نو بودن بناء آن بهتر نیستند گواهان مدعی علیه باینکه بدرستی پدر تو اقرار کرده بود باینکه بدرستی این ملک من مدعی علیه ست بهترند بقول شدن از گواهان مدعی بمیراث بودن ان از پدر او مکر وقتیکه مدعی گواهان بگذراند باینکه بدرستی تو اقرار کردی باینکه بدرستی ان مدعا ملک پدر من است پس با هم معارض میشوند هر دو دفع مدعی و مدعی علیه و گواهان میراث بغیر معارض باقی می مانند گواهان وارثان مرده باینکه بدرستی مدعی هژده سال است بهترند بقول شدن از گواهان مدعی که بدرستی من پسر مرده ام و بیست ساله ام گواهان زن باینکه بدرستی وقت مردن شوهر خود حلال بودم بر او بهترند بقول شدن از گواهان وارثان آن مرده که بدرستی آن یکسال پیش از مردن و حرام بود مرا و بينة من يدعى ان الكنيف في طريق العامة محدث اولى من بينة خمنا انه قديم والصحيح انه لا فرق بين الكنيف وغيره فتقدم بينة الحدوث على بيئة القدم مطلقا اذا كان بدون ذكر تاريخ اما لوار خا فالا سبح تاريخ ارنج كما جزم به اصحاب المتون وغير هو بيئة الامانة اولى من بيئة الشراء درخط امد بیشه امانته