Page 377

جلد دوم ٣٧٤ کتاب الشهادة و ہر دو صورت و سخن بکر مصنف رحم در بریدن دست در دزدی و واجب شدن تاوان مل آن دزد بظاہر نفس است که تاوان گاہ واجب میشود بریدن در گفته شده که بخلاف در میان امام عظم وصاحبین ابو حمہ اللہ تعالی درمه زنگهاست که حکم صحیح تر است یعنی در سر و دزنگی که دو شاه ختلاف کنند نزد امام رحمہ اللہ علیہ دست در بریده میشود نزد ایوب رحمہ اللہ تقا دست او بریده میشود صورت عار وعلي هذا البقر له بقرة ولم يذكر طالونها واقام بينة مشهد احد عم ابنة حمراء والاخر سوداء قال ابو حنيفة تقبل البينة لوان الشهر و عتق لكنها لا احدهما لم يعم الامام الحدیث صورت این مسئلہ که در میان امام عظم و صاحبین ابورحمہم اللہ خلافی است نیست که مدعی دعوی کرد بر مردی که یکرسی این مدعی علیه در ز دیده است ماده گاو را و ذکر کرد آناده گاو زنی وکند نزنید شاد ران پس یکی از ایشان گواهی باد بر در دیدن ماده گا و سرخ و دیگر ایشان گواهی داد بر در دیدن ماده گاو سیاه گفته است امام ابوحنیفه رحم قبول میشود انگاه ای دبرید میشود دست آن مدعی علیه و آرانسی که دزدیده شده از او معلوم کرد رنگی امانن اگر گفت که ماه گاه سرخ بود پس یکی از دوشا ہ او گفت ماده گاو سیاه بود بریده میشود دست آن مدعلی علیه با تفاق حضرت امام مصان رحمهم الله تقا وكذا الخلاف فيما اذا ادعى قرقة تور مطلق و قال احمد عمر اور دي قال الاخروي او نعم الالحان لهم تقبل اجماعا ( فتح القدير) در چنین خلاف است میان امام ابوحنیفه و صاحبین ابورحمه اللہ تقا در انصورت که دری تو ند ورزی جامه مطلق اوی کی از دوشا د او بگوید کہ جامه بر روی بود دیگر بگوید که مری بود پسی زدامام عظم حہ شادی قبول میشود و دست دزد بریده میشود ونز صاحبین ابورحمہ اللہ تقا بریده میشود دست او و گروه شاہد باہم اختلاف کردند در زمانہ یا جای دزدی قبول کرده میشود گوایی ایشان باتفاق مامان مار رحمهم الله تاوان اختلفا في الة القتل بان بالقتل غير ان احدهما شهد بالقتل بالعصاء الاخر بالقتل بالسير يقبل شهادتهما كذا في المحيط اذا شهد احد انه قتله بمحلة وشهد الآخر انه قتله محلة لا تقبل شهادتها وان قال احد هما قتله بالسيف وقال الاخر لا احفظ الذى قتل به لا تقبل شهادتهما كذا فى الذخيرة (عالمكيري) واگر دوشاة باہم اختلاف کردند درالت کل بیریق که رسید در کشتن کی لین کی ازایشان گواہید و ندکشتن عصا