Page 269

جلد دوم ۳۶۵ كتاب الشهادة که بدرستی مدعی علیه گشته است علی مر در وز عید ضحی در کوفه و شاهدان گواهی دادند در روز عید فطر در بصره با مدعی دعوی کرد شکافتن مدعی علیه مشک او را وهلاک کردن او چیزی را که در ان مشک باشد بسبب ان شکافتن و شاهدان گواهی دادند بشکافته شدن آن مشک نزد مدعی علیه یا مدعی دعوی کرد زمینی را بجانب شرقی از ملک فلان و شاهدان گواهی دادند بجانب غربی از ملک آن فلان یا مدعی دعوی کرد که انچه ملک معنست و شاهدان گوای دادند که این چیز ملک پدر اوست یا مدعی دعوی کرد که بدرستی این شخص غلام معنست که او ده بست در اطلان کنیز من و شاهدان گواهی دادند بر زادن کنیز دیگر پس درین همه صورته گواهی با دعوی موافق نیست زیرا که درصور اول گواهی با دعوی موافق نشده در مقدار و در صورت دوم در رنگی گل دسرخی و سفیدی است در صور سوم در زمان که عید ضحی و عید فطرست و در مکان کوفه و بصره ست و در صورت چهارم در کردن که شکافتن مدعی علیه است مشک را و شدن که شکافته شدن مشک است نزد او و در صورت پنجم در جہات حاصله مدعا که جانب غربی ملک فلان و جانب شرقی ملک اوست و در صورت ششم در ملک بودن مدعاو در صورت ہفتم در نسبت کردن مد عا بیک چیز وانما قيد لاشتراط حقوق العبا احتر از عن حقوق الله سبحانه فان دعوى مدع خاص غير الشاهد ليس شط لقبول الشهادة فيها لان حقه تعالى واجب على كل احد فلكل القيام في اثباته وذلك الشاهد من جملة من عليه ذلك فكان قائما فى الخصومة من الوجوب عليه وشاهد ا من جحة نحن ذلك فلم تجتمع فيها الخصم النحو انصح القديرى وما الا يشترط فيه الدعوة لا يشترط مخالفتها للشهادة وفي جامع الفتاوى ادعت على زوجها انه وكل وكيلا على الطلاق فطلق فشهد الشهوانه طلقها بنفه يقع الطلاق رتکمله) چیز این یت که مصنف را یشتری حقیقید شرط پیش بودن دعوی را برای قبول شدن گواهی بحقهای بندگان از جهت حتراز کردن از حقوق الله تعا زیرا که دعوای مدعی خاص غیر از شاهد شرط قبول شدن گواهی نیست در حقوق الله تعالی که حق خدا يتعاله واجب بهر کدام