Page 252

جلد دوم ۲۴۸ کتاب الشهادة و رواست گواهی صاحب دین برای دیندار او بچیزی که از جنس دین او باشد همچنین ذکر شده است در کتاب وکالت مبسوط و کتاب جامع و اگر گواهی داد صاحب دین برای دیندار خود بمالی بعد از مردن آ دین دار قبول کرده نمیشود گواهی او و در فتاوای علامه تمرتاشی رح ذکر شده است اینکه قبول کرده میشود گواهی صاحب دین برای دیندار او در حال زندگی او وقتیکه آن دین دار او ناتوان نباشد و درین حکم یک قول است اختلاف نیست دران و اختلاف است در صورتیکه صاحب دین گواهی برای دین دار خود در حال ناتوان بودن او وشمس الائمه حلوانی رح پدر صاحب کتاب محیط گفتا که قبول کرده میشود گواهی او واه و قتی که گواهی بدهد برای او بعد از مردن او پس قبول کرده نمیشود و در این حکم یک قول است بغیر اختلاف رجل عليه دين لرجل فشهد المدينون مع رجل اخر ان الطالب اقران الدين لفلان ان شهد المديون بذلك قبل اداء الدين لا تقبل شهادته وان شهد بعد المیافته قاضیخان مردی بر او دین بود مرد دیگر را پس آن دیندار با مرد دیگر گواهی داد که بدرستی خواهنده دین که صاحب دین است اقرار کرده است که آن دین مر فلانرا است اگر دین دار گواهی داد بآن پیش از ادا کردن او آن دین را قبول کرده نمیشود گواهی او و اگر گواهی داد بعد از ان روا میشود گواهی او رجل مات وله علی رجال داراست فشهد الغريمان لرجل ان ابن الميت لا وارث له سواه وشهد اخوان سواى الرجل ان اخاخ المیت و وارثه لا وارث له سواه فانه يقضى بشهادة الغريمان لان الاخ لا يرث مع الابن فان كان شهود الاخ شهد والا لا وقضى القاضي الاخ ثم شهد الغريمان لرجل اخرانه ابن الميت لا تقبل شهادة الغريمين وكذالو قضى با دين الميت باقر القاضي او بغیرا ره ثم شهد الغريمان لا تقبل شهادتها لان الديون تقضى با مثالها وكانا بمنزلة البائعين والبائع اذا شهد لغيم بما باع لا تقبل شهادته وكذا المشترى ولوكان مكان الدين عبد في ايديهما گواهی دیندار مر صاحب دین آن دین برای کسی