Page 219

جلد دوم عراء کتاب الشهادة در و غ را از خود و مسئله کتاب قنیه در انصورت است که شاهدان با قصم خود خصومت کنند بمدعی بر جائیکه انقریب دعوی میکند آن را و وفق الرملي بغيره حيث قال مفهوم قوله لو عد ولا انهم اذا كانو امستورين لا تقبل وان لم تمتد الخصومة للتهمة بالمخاصمة واذا كانوا عد ولا تقبل لارتفاع التهمة مع العدالة فحمل ما فى القنية على ما اذا لم يكونوا عد ولا لانه مطلق وما في الخزانة مقيد فيحمل المطلق على المقيد (تکمله ومنحة الخالق) لو موافقت کرده است خیر الدین رملی رح میان این مسئله و مسئله کتاب قنیه بغیر این بدیگر وجه چنانکه گفته است که معنای این قول که عادلان باشند نیست که اگر ایشان پوشیده حال بودند قبول نمیشود گواهی ایشان اگر چه خصومتی میان ایشان و میان مدعی علیه در از نشده باشد از جهت تهمت بسبب خصومت ایشان با مدعی علیه و اگر ایشان عادلان بودند قبول میشود گواهی ایشان از جهت با لا شدن تهمت از ایشان با وجود عادل بودن ایشان پس محمول میشود ان مسئله که در کتاب قنیه است بر انصورت که گواهان عادل نباشند زیرا که مسئله قنیه مطلق ذکر شده است پس امکان دارد که بهمین محمول شود و انچه در کتاب خزانه ذکر شده است مقید است بقید عادل بودن پس محمول میشود مسئله مطلق که مقید بقید عادل بودن نیست بر مقید یعنی بانصورت که گواهان عادل باشند واذا شهد رجلان ان اباهما وصى الى فلان والوصى يدعى ذلك فهو جائز استحسانا وان انكر الوصى لم يجز (بداية) والمراد من الدعوى في قوله والوصى يدعى هو الرضاء اذ الجواز لا يتوقف على الدعوى بل للقاضى ان ينصب وصيا اذا رضى هو به (منحة الخالق) و اگر دو پسران مرده گواهی دادند که پدر ما وصی کرد اسیندر است فلان را دو صی دعوی میگند وصی بودن خود را پس این گواهی رو است از روی استحسان و اگر منکر بود رو انیست فایده قبول است شاهدی پسران وصی کردن پدر ایشان فلانرا اگر انفلان دعوی وصی بودن را میکرد