Page 267

نسخه ششم عین الوقایع صفحه ٢ در فصل پائیز هزار و سیصد و ده نفاق بین آنها در گرفت و بنای لجاجت را با یکدیگر گذاشتند بعضی از اتفاقیه که کله دار بودند و بجهت از چشمه علوفه برای خوراکه گوسفندان دواب خود ذخیره میکردند در این اوقات به اخیال افتاده پی کارهای شخصی خود رفتند و در ته دراه نارا وا گذاشتند و جمعی بر رشوه گرفته تفرقه میان طایفه خود انداختند تا افاغنه از هر طرف مجدا آورده داخل آنها شدند و در نقطه سنگده ابزارکان بربریا اجماع کردند و جنگ سختی شده بعد از دو شتا مقاتله قلعه آنها از توپ صدمه که دید دیوب آسا متفرق شدند و لشکریان افغان دست بقتل و غارت کشودند و آنچه خواستند کردند منجمله چندین طفل را بسینیزه با برکشیدند که آن زنان را سینه بریدند و مردان آنها را کشتند و اناث و ذکور نحو فطری که در آن طایفه بود همه را اسیر نمودند (تأسف) چهل و هفت نفر از دختران و زنان نیکو شمایل سیده و عام بزرگان آنطایفه در مغارۀ مقیم شده بودند سپاه دشمن صفت گربا آن کوه در تفحص بودند آنها را دیدند و بقصد آنها دویدند آن مطلعان انتخاب شده دامن ہمت و غیرت بکمر زده پا بدار از کوه گذاشته در آن کوهسنگلاخ رو بفرار نهادند سجای رسیده که قله کوه با چرخ چرخ همسری داشت و دیگر محل عبور بر به فرار نداشتند درین جا بر صد ذرع ارتفاع آنکوه و تأیکتر شتابود پسپانهو بخوار بلند کنا ان چون نزده دیوان بقصد وصال پر یان نزدیک بآناه در نیا بید نظلم بلمؤلفه بقصد غزالان نیکو سیر چو گرگان شدند از قفا حله بر استیغ بر کف تفنگی بدوش تعاقب کنان جمله اندر خروش غزالان بر آن کوه بالا بلند بلاغی سراپاشان گشت بند نه دست ستیز و نه پای گریز سراسر با حوال خود اشک ریز ز نامحرمان هر یکی در حجاب بموسا بی افکنده بر آفتاب کی کشت پنهان پی الانگ یکی بود با طالع خود بجنگ ززلف پریشان بصورت نقاب چوا بریه بر رخ ماهتاب زبیحی که بر طرف دامانشان مباد ا برسد دست نامحرمان کشیدند افغان بصد شورشین بگفتند فریادرس یا حسین بهرضطر ب حال دگریان شدند سراسیمه از بیم افغان شدند بچشم پر از اشک و مژگان تر و دآ نمودند با یکد گر زغیرت از انکوه گردون سیر فکندند خود را یکا یک بزیر بر آن سنگ خارا و رکیه دشت یکی بر سر افتاد و دیگر به پشت بهر سنگ یکقطعه چون بلور جیدا شد ز اعضای آن چهل و هور بدادند جان و ندادند دست که نا ید بنا موس آنها شکست بلی رسم غیرت همین است و بس نه زن عشوه گر باشد و بوالهوس بیاید پی حفظ و ناموس دین چو آن ماه رویان بعزم متین بجائی کرش عرصه کرد دیگ زخیرت زند شیشه تن بسنگ خوشا حال مردی که ناموس او ندارد بگردی دگر گفت وگو ریاضی بتاریخ کو ہر فشان چنین زد رقم حال آن مهوشان ولیکن شنیدم که جمعی دگر ز زنهای آن مردم نامور چو شیرین بمغزوب با تیغ تیز بکشتند خود را ازین تنگ نیز سپه تأسف بجل قشون ماند و بس طمع می بنماید بنا موس کس ریاضی ز حال امرزگانیان سخن بس کن از توپ عینی بیان چون اهالی امیدوار و معتقد و ملمعن بتوپ طبیعی زیارت امام زاده ابوالقاسم بودند مطالعه کنندگان خواهند گفت که چطور شد و در اینمطلب دو قسم خیال خواهند کرد بعضی را انکار باصل این معجزه و برخی را تحیر از انست که در صورت حقیقت آن معجزه در موقع این جنگ سرنزد جواب منکران اینست که اعجاز در هر عهدی از بزرگان دین و پیغمبران سلف بظهور رسید و آنرا خارق عادت نامیدند و اینوحی بهر یک از آنان گردیدند مثل حضرت موسی در بنی اسرائیل و حضرت عیسی و سایر انبیا و اولیا بهر کدام دارا خارق عادت بودند که هر ملی از ملل عالم بدان خارق عادت عقیده بسته و ایمان آوردند چون بزرگان و پیشوایان دین ما در حیات و ممات تغییری بگر دار و اعمال مئیت با قوتلی کنیا و توسل با آنها ممکن است میطب ابی ایقان و برافروغ