Page 25

نسخه اول قضیه بیان الوا صفحه ۱۸ که بگوش اور سد آواز سگ گویدش بایستی کنر نمک پس بغرش شو بیدوار دست زن بر دارن شمشیر کار تا شوی فارغ زآفات جهان آشکارا کردد ت راه نهان خلاصه بان هزار امید واری بانجانب که بانگ سگ می آمد شتافتیم تا بقعه که کان رسیدیم که فدا اسمعیل نام رئیس طایفه بلوری خراسان در آن نقطه ساکن بود خبر دار شده بمیجنی از ین نوکران خود پرون آمده مارا محترماً پذیرفت و بمنزل خود برد پاسبان و آدمها نیز منزل و محل تعیین نموده آتش فراوان افروخت در یشه برودت را سوخت و چای و غذای صحیحی ترتیب داد صرف نموده در بستر استراحت غنودیم خداوند انخیر افرو را در دنیا و عقبی متقضی المرام فرماید اگرچه تلافی زحمات و نیکی او را بقدر قوه بالسان معذرت خواهی و سپاسگذایری نمودم اما جبران او بهمت من محضر نبود صبح زود چای خورده حرکت کردیم بفاصله هزار قدم بطرف قلعه چشمه آب گرمی است آنجا هم بدن را شستشوئی داده روانه حسین آباد شدیم عصری رسیدیم بمقبر مخصوص مرحوم امیر عظم خان حشمة الملک فرود آمده شب انجا بودیم فردا روانه دروه نا نوشیدیم در این راه طاق زایر چپا به است بوسطه سردی هوا آتش زیاد افروخته روانه شدیم عزو بی بدر و رسیدیم اینجا قریه است صد سرمه واقع است چهار صد خانوار ده نشین و صحرا نشین دارد جوانان لایق نظام و پسرکان خوب بخدا دیده شد زیارت مرحوم شاه شیخ ابو اسحق دو زیر مرحوم او که حافظ عبدا الرحمه ذکر می نماید در آن نقطه است و حاجی ابو الحسن و حاجی جان محمد نامی در آنقریه بسیار سرمه است آن ناپ ناگوار نه شب گذشت و صبح روشن شد از آنجایکه اهالی آنقریه بمیر جنگجو و تسلط عشائری کا کار فیر راجعی خودشان میباشند میان یکدیگر مشورت دادند که این شخص با این یراق و اسبانی که دارد یقیناً سردار محمد ایوب خان است و از اینراه با فغانستان عازم شده پائید برویم استعداد سر حد هود را با وجود دهیم و پیمان محبت از او بگریم لهذ ادسته دسته جوقه جوقه با کمر بسته ها مخصوص و تفنگهای شکاری می آمدند و صف سلام می بسته این دسته را چای میدادیم دسته دیگر می آمدند مؤلف از همه جا بجز بتعجب احوالات آنها میکردم آخر یکیزانها که رئیس و عاقلتر از همه بود نزدیک آمده آهسته بگوشم گفت که ما شما را شناختیم شما سردار محمد ایوب خان هستید و حال که عزم افغانستان دارید بی لشکر و یا در خوب نیست بروید این جوانان ما به به جان فشانی رکاب شما حا ضر شده اند مؤلف از این گفته او بسیار تعجب نمودم و جا تعجب بود زیرا سردار والا جاه محمد ایوب خان در آخرین شکست و بر هم خوردن روزگار خود که پناه بدولت غیر ایران آورد خود مؤلف خوب بخاطر داشت که از همان راه آمد و اول آباد خاک ایران که شکست خورده های اردو بهم رسیدند آن قریه در ده بود و سه در سقم که سه چهار روز در بینجا اطراق داشت با وجود آن شخص عاقل شان هم را با شتباه یقین کرده بود که سردار محمد ایوب خانم الخاصل هرچه بآنها میگفنم والله من ابدآب کسی که سردار مزبور ندارم مرد فقیری هستم میخواهم از راه سیستان بکابل بروم آنها باور نمیکردند و هم می گفتند سردا ما را از دوستان خود محسوب نمیذارد که خیالات خود را ظاهر نمیسازد بچاره مؤلف دو چار مکالمات شده بودم و چون منازل پایه در پیش داشتم و بهانه عزو دند مختصر حاج نمیشود خیال اطراق کردم و از این آوازه نمیدانم چه نفوذی بسر حدت فراه و قلو کا. ولاش و جوین نمود که سه روز بعد بر کسه بنام راه ها و سر حدت خاک سحرنی افاغنه سا خلو و سوار فوق العاده کده و انخر بر برجنه رسید که مار شولہ تلک