Page 236

نسخه سوم عین الوقایع صفحه ۲۲۹ دقایق در زیر کار برج خاکستر از داخل سرباز خانه مخارج مفتوح واحداث کرده بودند بیرون شدند و خود را بخرابۀ سلطان میر عبدالواحد شهید رسانیدند افواج وفا دار سراجی دلهای از بالای برج بر آنها شلیک کرده یازده نفر از آنها را مقتول و مجروح ساختند و بعد از برج مذکور و برج خواجه عبدالله مصری دیر اونا نه هزار را نشانه توپ قرار دادند و از دروازه قندهار هم شلیک پیاپی بطرف هزاره شورشیان در اونجا بودند نمودند از قام گلوله ای تو بها هنگام غروب یک گلوله بصندوقه بام عمارت از توپ بندک برج خاکستر خورد و سایرین بامر و ملاحظات چنانی سپهسالار رحمت اینه افواج از شهر خارج شوند و باغیان حمله ببرند نادند و بهای ترونه بباغیان از برج کشمیر گلوله بارید و آنها بواسطه عمارت و دیوار نامحفوظ بودند بعد از انکه هوا تاریک شد از خراب خارج شده رو براه روضه باغ وقصد رفتن وطن خود روانه شدند و بسیاری آنها دو تفنگ نیزه با فشنک سیاری همراه داشتند که بوطن میبردند بالمعامل فردای آنشب چهار صد سوار مع ژرنا مور تعاقب باغیانشدند و در مهرنزل دو سه نفر از آنها را بچنگ آوردند بجهت او شقتنهای زیاد پانصد و چهل نفر تحت ریاست گوماندران نظامی خود که با آنها متفق بود شهرک و اندر وسیده بباغیان عمده آن محل ملحق شدند ضح روز اینواقعه مؤلف برای سیاحت با چند نفر همرهان و اقوام خود اول بمرقد سلطان میر عبدالواحد شهید رفت پیشتر از محروملی حبت سپاه یابی بر آنجا افتاده دید که گلوله کاری بر آنها خورده بود و خون زیاد از بدن شان رفته افتاده که قد می بودت آن بیچاره ناکم بوده که سارقین بی انصاف بنجوم آنشب بسروقت آنها رفته لباسهای آنها را در آورده بودند و اینمطلب بسیار نامرگز بود در تشخص گوشه کنار چند بسته فشنگ دیده شد که در نقب گذاشته بودند مؤلف بمرامان خود گفت بر داشتند ده اهل شهر رسیدیم باز بر آشفتنه بود و کابلیها از هر باتها کینه در دل داشته داند لند میزدند که چرا دیروز هراتیها بسپسالار همرابی کردند از آنجا بچهار باغ حکومت آمدیم سپهسالار را دیدم که نامه از انکه آمده بدر بازنشته مبارکباد و فتح او گفته فشنگها را تسلیم نمودیم در این حین تفنگ و فشنک زیاد که بدست اهالی و سپاهیان افتاده بود می آوردند و تحویل میدادند و جابر جان با احمد علیخان کوتوال برای اعلان امنیت مامور بازار باشدهستی روز قبل آنم برای نگهداری صندوقخانه احمد علیخان کفایت زیاد بخرج داده بود و غدر دوستها تیمورشاه خان نایب سالار که بهنگام شورش بطرف ایران رفته بود در منزل شمش دوازده فرسنگی ہرات علا محمد بیگ حاکم آن نقطه مشارالیه را دیده بعنفوان هنگامے از خود نزد شب که خبر شورش شهر رسید او را با همرهانش دستگیر نموده بسپهسالار و حکومت هرات اطلاع داد مامورین چندی آمدند نایب سالار را گرفته بهرات آوردند و بحائل فرستادند القصه هرات باین ترتیب عظیم شد ولی جبهه که غلجائیان هر جوم و مریا سپاهیان یابی که از هرات رفته بودند متفق شده در نواحی اندرو مقنعه مرغاب که عموم با غیان خیلیا بودند و رسیدند و عصابی عبدل با جزا غلامحیدر خان شدند مشار الیه نیز با عساکر خود در نقطه و نداآب که آنجار اقب ایستاده ام میگویند با طایفه ترکی و هوتکی مصاف سختی داد و مفصر فتحی نمود و بطرف مرغاب که معسکر باغیان بود بشتافت و در آن ایام که خبر شورش ہرات وحرکت و الحاق سپاهیان فوج یابی بباغیان ترکی داندری بگوشش دامیر عبدالرحمن خان شد فوز آدو فوج پیاده نظام و چهار صد سوار رساله در ماه شوال از کابل بامد اد جنرال غلامحید رخان فرستاد بهفتم ماه ذیقعده بهرد د شکر بهم رسیده و در اقه ثانیه با دسته از باغیان که بکمک شورشیان دیگر میرفتند تلاقی کرده فتح نمودند و پس از این فتح باغیان را تاب مقاومت نماند و در هر قطعه طرف شدند ژرنال مذکور بر آنها غلبه نمود تا اواخر ذیقعده از بسیاری بیغمی و نداشتن خوراک جمعیت باغیان پراکنده و پریشان شدند و ملاعبدالکریم فرار آبگبر رفت بفضل الله براورکش مقتول گردید جرال غلامحید رخان بعضی از سپاه را مامور اقامت محالات احمد علیخان از طایفه جوانشیر کابل و خاص خیر خواه امارت افغانستا بود با غیان