Page 679

(٦٣٤) امام ابو عبدالله عبدالرحمن پسر محمد عطا ردی از ثناخوانان سلطان محمود غازی و از پروردگان نعمت آ خاندان است . ملك قلاده است و او میان قلاده زین نگیرد قلاده جز بمیانه حشمت او بر دهان دهر دهانه است فضل نیار دلگام جز بدهانه میلی دارم برخ پر از خون جگر آن روز که مژگان ترا بینم تر ای چون شکر شکسته از یاقاس مکری که تباه گردد از آب شکر ابوا لمظفر بن ابراهيم بن علی پنجهیری (پنجشیری) شاعر دوره غزنویان و مداح آن خاندانست عوفی این اشعار را از وی نقل می کند. لبش خسته زو هم بوس هر کس غولب دیدی زو هم بوس خسته این قطعه نیز از اوست: باشم تا نیز چه آید دگر مادر تقدیر چه زاید دگر بیارد گر نیزه گرد فلك موعظۀ نیز نماید دگر شاد بدانم که چو بندد دری ایزدما باز کشاید دگر ابو عبدالله روز به بن عبدالله نكتی لا هوری از شعرای در بار سلطان مسعود بن سلطان محمود غزنویست روی آن ترك مهرو بست و بر اونه بر است که بر این نار بهار است و بران گل به بر است مسعود رازی بیهقی از این گوینده ذکر نموده و سلطان مسعود بوی انعام ها داده است آن زلف نگر بر رخ آن در یتیم چون بشکاری چنانکه از غالیه جیم و آن خال بران عارض چون ماهی شیم همچون نقطی ز مشك بر تختۀ سیم