Page 676

(٦٣١) داند جهان که قرة عین پیمبرم شایسته میوه دل زهرا و حیدرم ابو الفضل مسرور بن محمد طالقانی این سخن پرداز نیز از گویندگان دوره یمین الدوله و ستایشگران آن پادشاه بزرگ است عوفی يك قصیده را که وی در ستایش خواجه بزرگ احمد بن حسن میمندی سروده نقل نموده است و این دو قطعه را نیز از زبان وی ذکر کرده : بوقت تر کبی او خواند کسی فردوس گیتی را بيك معنی روا باشد که دل مان داردش باور زبهر آنکه جز در خلد کی شاید بدن هرگز درختی کش تن از دیبا و و بر گ از سیم و بار از زر قطعه دوم . چنانم که مجنون عامر نبود ز تیمار لیلی به لیل و نهار وفادار مهر توام تا زیم تو خواهی و فادار و خواهی مدار منشوری سمرقندی نام وی احمد و کنیتش ابو سعد و نام پدرش محمد است و از ستایشگران سلطان بزرگ غزنه یمین الدوله میباشد . این قصیده را در صفت آتش گفته چنانکه آب از و میچکد یکی دریا پدید آمد زمین از مشك و آب از زر معلق موج زرینش باوج اندر کشیده سر نشیب و قعر آن دریا همه پر رشته مرجان فراز موج او هر سو همه پرزهره ازهر نهنگ سمند رو سینش بسیماب اندرون غلطان دم تمساح زرینش پریشان از کیلو گوهر برخشد سر او بی رخ بغرد غور او بی دل چو برق از میغ برد و یا چو رعد از کوه در کشور