Page 657

(٦١٢) به وقت آن که زمین تفته شد ز باد سموم هوا چو آتش و گرد اندرو بجای شرار فرو گذشت به آمویه شهر بار جهان اطفال ختر نيك و به اسرت دادار فراخ جیحون چون کوه شد ز بسکه در او کلاه و ترکش و زین بود و جامه و دستار کسیکه زنده بمانده است از ان هزیمتیان اگر چه تنش درست است هست چون بیمار بمغزش اندر تیغ است اگر بود خفته بچشمش اندر تیر است اگر بود بیدار اگر بجنبد بند قبای او از باد گمان کند که همی بر جگر خرد مسمار اگر سوال کند گویدای سوار مزن اگر جواب دهد گوید ایملک زنهار اگر نماز کند آه باشدش تکبیر و گر کنه کند آوخ بودش استغفار عنصری تا پایان دورۀ مسعود زنده بود اما عروج شاعری و کمال گوینده گی وی در روز گار محمود است عنصری در (٤٣١) وفات نموده است . منوچهری شصت گیله در بارۀ عنصری قصیدۀ غرا دارد تو همی تا بی ومن بر توهمی خوانم بمهر مهر شهی تا روز دیوان ابوالقاسم حسن اوستاد او ستادان زمانه عنصری عنصرش بی عیب و دل بیغش و دینش بی فتن شعر او چون طبع او هم بی تکلف هم بدیع طبع اوچون شعر او هم با ملاحت هم حسن نعمت فردوس يك لفظ متینش را ثمر گنج باد آورد يك بیت مدیحش را ثمن تا همی خوانی تو اشعارش همی خائی شکر تا همی گوئی تو ابیاتش همی بوئی سمن کبوتر از آیند و شعر او ستادم بشنوند تا غریزی روضه بیفتند و طبعی نسترن