Page image — the source of record
Machine transcription
(٥٧٠)
فصل چهاردهم
خسرو شاه پسر بهرام شاه
خسرو شاه در سال ٥٥٢ به تخت پدر نشست در این وقت سلاطین غزنه سخت
ضعیف و ناتوان شده بودند و تنها به غزنه و بعضی از بلاد هند و ستان قناعت
داشتند. خراسان و بست و بلخ وطخارستان از دست رفته بود . غزان سنجر را
محبوس نموده برخراسان مستولی گردیده بودند شهریاران غور بزوال دولت
غزنویان وضعف ایشان و آمدن سپاهیان سنجر ملتفت گردیدند .
بقول منهاج سراج غزان سپاهی بغزنه فرستادند وخسروشاه بهندوستان
رفت وغزان دوازده سال بر غزنه فرمان راندند تا اینکه غیاث الدین محمد سام
به غزنه لشکر کشید وغزان را از انجا براند و سلطان معز الدین محمد سامرا
به تخت غزنه نشانید.
خسروشاه بعد از آنکه هفت سال حکومت لاهور را بدست داشت در آنجا وفات یافت.
مستوفی برانست که علاءالدین برادر زاده خود ابوالفتح محمد سام را
نیابت غزنی داد او خسرو شاه را به پیمان ووعده گرفت و در غزنه محبوس نمود
وبعد از ده سال در سال ٥٥٥ در قلعت غزنه جان سپرد.
مولف روضة الصفا، قول منهاج سراج رفته، ابوالقاسم فرشته بر انست که چون
علاء الدین غزنه را سوخت گرم سیر وتگین آباد رامسخر گردانید و به سلطان
غیاث الدین محمد سپرده خود بغور رفت وخواست با خسرو شاه صلح نماید به این
ترتیب که وی تنها به غزنه قناعت کند وتگین آباد و گرم سیر بدست غیاث الدین
باشد اما خسرو شاه راضی نشد علاءالدین این رباعی را نوشته به وی فرستاد.
اول پدرت نهاد کین را بنیاد
تا خلق جهان جمله به بیداد افتاد
هان تا ندهی زبهر يك تكيا باد
سر تا سر ملك آل محمود بباد
خسرو شاه چشم امداد به نیروی سنجر داشت ولی در این اوقات سنجر بدست غزان افتاد
و خسرو شاه از ترس علاءالدین وغوریان به لاهور رفت و در سال ٥٥٥ در همان شهر
در گذشت لقب او را منهاج سراج یمین الدوله و الدین مستوفی ظهیرالدوله نگاشته اند
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.