Page 569

(٥٢٤) غزنین بگشتند وسوی دشمن برفتند و امیر شهید بتن خویش بحرب کردن بایستاد وچندمرد کاری را بیفکند و بعضی را به نیزه زدو بعضی را به شمشیر و بعضی را بگرز و آن روز کارزاری کرد که هیچ پادشاه بتن خویش آن نکرده بود و کس فرستاد بنزدیك سالاران لشکر خویش ایشان را بفرمود که حرب کنند ایشان حرب نکردند و پشت بدادند و چون دید کار تباه میشود باز گشت و هیچ تر کمانان نتوانستند بر اثر او بیایند زیرا دست برد او را دیده بودند . و از مرو رود بغزنی آمد . اول کاری که بغزنی کرد آن سالاران را بزندان افگند چون علی دایه و سباشی و بیلتغدی و آنچه داشتند ستد و آن ها در زندان مردند ابن اثیر این واقعه را چنین می نگارد : مسعود از نیشاپور جانب مرو لشکر کشید که ترکمانان را تعقیب کند ترکمانان راه بیابان گیرفتند سلطان دو منزل آن ها را تعقیب کرد عساکر سلطانی از طول سفر و کثرت پیکار بستوه آمده و خسته شده بودند و دل ایشان از بند و با رسیاه شده بود زیرا متصل متصل در مسافرت بودند بعضی با سباشی و بعضی با مسعود - داود در محاذی لشکر سلطان بود چون لشکرهای سلطان بغزنی رسیدند که هیچ آب نبود و گرمای سوزنده داشت بر سر آب با هم جنگ و ستیز نمودند و فتنه برپا کردند داود از موقع استفاده نموده وحمله آورد و لشکریان سلطان خود را گذاشتند و پراگنده شدند هر قدر سلطان و خواجه بزرگ آن ها را تشجیع نمودند و باز خواندند سود نکرد سلطان برجای خویش پایدار ماند تا خواجه بزرگ وی را ملتفت گردانید که دشمن از هر دو طرف او را درمیان گرفته اند مسعود با صدسوار راه غرجستان گرفت ترکمانان او را تعقیب نمودند سواری ازان ها نزدیك بود بسلطان برسد سلطان شجاعانه باز گشت و او را کشته جانب مقصود خویش شتافت.