Page 523

(٤٧٨) این مقررات نه تنها پیشنهادی بود که از طرف دربار غزنه شده بود بلکه در ذات خود متضمن چنان نکات و دقایقی بود که دربار بغداد را تهدید می کرد و اقتدار بغداد را در مقابل قدرت غزنویان ضعیف و خاضع نشان میداد. به رؤس مسایل این مقررات ذیلاً اشاره میشود: (۱) در منشور سلطنت غزلی که خلیفه بغداد آنرا امضا می کند و به غزنی میفرستد ایالات سلطنت غزنی را ذیلاً اعتراف نماید. خراسان_ خوارزم_ نیمروز _ زابلستان _ جمله هند و سند _ چغانیان _ختلان_ قبادیان_ترمد_ قصدار _ مکران _ والستان _ ری _ جبال _ سپاهان تا عقبه ملوان _ گرگان _ طبرستان. (۲) خلیفه بغداد بدون ذریعه سلطنت غزنی با خانان ترکستان هیچگونه رابطه و کتابت نداشته باشد. و چنانکه در عصر محمود و القادر بالله این عهد مرعی بود در روز گار مسعود نیز رعایت شود. (۳) خلیفه دوباره محمد سلیمانی را به سفارت در دربار غزنه بفرستد و چنان خلعتی به مسعود فرستد که در هیچ روز گاری از بغداد به هیچکس داده نشده باشد. ٤) خلیفه از نقط نظر مقام روحانی که دارد فتوی دهد که سلطان غزنه از جانب سیستان به کرمان لشکر کشد و از جانب مکران قصد عمان کند و قرامطه را بر اندازد یعنی این جنگ را جنگ مذهبی ومشروع معرفی کند. ٥) خلیفه بآل بویه رعایت نماید و چون آن ها با سلطان دوستی دارند هیچ گاه قصد آزار شان نکند. ٦) خلیفه امر بدهد که راه حج کشاده شود وقافله حجاج را سالاری از سالاران غزنه بدرقه نماید.