Page 347

(۳۰۲) مشورة خواست تا معلوم کند الپتگین بجانشینی سلطنت کرامخواهد ورای او درین باب با کیست . الپتگین نگاشت که شایستۀ سلطنت پس از عبدالملک فرزند صغیر او است زیرا برادر امیر بازیچۀ نفوذ در باریان و دستخوش اغراض بیگانگان است واورا برای تاسیس مبانی سلطنت خراسان که وی در نظر داشت کافی نمیدانست اما کارها دیگرگونه شد . دریای تخت اقداماتی باژگونه بعمل آمد . یعنی بجای اینکه سلطنت را بر پسر صغير عبدالملك مقرر دارند برادر او را بپادشاهی برداشتند . الپتگین ازین حادثه بهم بر آمد و آشفته خاطر گردید و بران شد که تصمیم خود را از راه قوۀ و شمشیر بکار اندازد و سلطنت عبدالملك را که پادشاه و و لی نعمت مهربان او بود هرنوع باشد به پسرش مقرر دارد، درین کار از دوست خود ابومنصور که قبل از وی فرمانده سپاه خراسان بود واکنون حکومت طوس داشت یاری خواست و باوی پیمان درست گیرد و اعتماد نمود و او را به خراسان گماشت و خودش در ذیقعده ٣٥٠ راه بخارا پیش گرفت . امیر منصور اهمیت مسئله را ملتفت شد ـ و ابومنصور را هر نوع بود از الپتگین گردانید وولایت خراسان را بدوه قرر داشت و او را گفت تاره رود آمویه را بر الپتگین بربندد . چون اردوی الپتگین بر ساحل آمور سیدوی از دو جانب خطر را متوجه خود دید بهراس افتاد و حتی از توطئه در اردوگاه خویش نیز مشتبه شد. (زیرا امیر چندتن از صاحب منصبان او را با خود همدست کرده بود) . الپتگین در اثر حدوث این وقایع ناگوار از حمله بر بخارا مایوس شد و اردوگاه خود را آتش زده به بلخ باز گردید . امیر منصور قشونی بالغ بر (۱۲۰۰۰)سوار بقول گردیزی بسر کردگی بیداج و به قول نرشخی بسر کردگی اشعث بن محمد به تعقیب او فرستاد .