Page 220

(١٨٦) ای امیری که امیران جهان خاصه و عام بنده و چاکر و مولای تو باشند و غلام از لی خطی در لوح که ملکی بدهید با بی یوسف یعقوب بن اللیث همام بلتام آمد رتبیل ولتی خورد بلشک لقره شد لشکر رتبیل و هبا گشت کتام امن الملک بخوا فدی تو امیرا به یقین با قلیل الفئة کز داد در ان لشکر کام عمر عمارتر اخواست وزرو گشت بری تیغ تو کرد میانجی بمیان ددو دام عمر او نزد تو آمد که نوچون نوح بزی در آ کا ر تن او سرا و یاب طعام این شعر دراز است وها اندکی یاد کردیم و بسام کور د از آن خوارج بود که بصلح نزد یعقوب آمده بودند چون طریق وصیف بدیداند و شعر شعرها کفتن گرفت و ادیب بود و حدیث عماز اندر شعر یاد کند : هر که بسو د او بدل متهم بر اثرد صوت او کرد نعم عمر ز عمار بران شد بری کنا وی خلاف آورد نا لا جرم دید بلا بر تن و برجان خـ ویش گشت بعا لم تن او د را لم مکه حرم کرد عرب را خدای عهد ترا کرد حرم در عجم هر که در آمد همه باقی شدند باز فنا شد که بدید این حرم باز محمد بن مخلد هم سگزی بود مردی فاضل بود و شاعر ، نیز پارسی گفتن گرفت و این شعر را بگفت : جز تو نزاد حوا و آدم نکشت شیر نهادی بدل و برمنشت معجزه پیغمبر مکی تو ئی بکنش و بمنش و بگو شت فخر کند عمار روزی بزرگ کوهما نم من که یعقوب کشت پس از ان هر کس طریق شعر گفتن بر گرفتند.'' اهمیت و قدامت ماخذ طرز ابتدائی و نسبتاً خام بعضی ترکیبات و جملات و بالاخره کثرت اشارات وقوعی بحوادث و رجال وامکنه عصر تقریباً هیچ شبه در صحت انتساب اشعار فوق باقی نمی گذارد و چون اشعار دیگری