Page 97

(۷۷) زور بازوی تو دایم پرچۀ مردان بود کارو بارت در کف جمع خردمندان بود ر شته کار تو ا ندر پنجۀ افغان بود جملۀ او لا د ها یت صا حب عر فا ن بو د کور کر دد آ نکه در حق تو بد بینی کند در بگیرد آنکسی کا ین فکر بی دیئی کند غیرت او لا د ها یت دا ئما د ر جو ش باد ساکنانت جمله گی با عرفت و با هو ش با د آتش جهل و نفا ق از صحنه ات خا موش باد فتح و نصر ت دا ئما با بختت هم آغوش باد آ ر ز و د ارم که تا بینم گلستا ن بینمت تا که هستی بینم ترا شا دان و خند ان بینمت آنقدر های که بر شیران شرقت غیرت ست آنقدر های که در غربت نشان صو لت ست آنقدر های که در سمت جنو بت قو ت ست آنقدر ها ئیکه د ر سمت شما لت همت ست ا ین صفتها د ر تر قی بادتا یوم ا لطلاق ا ین علا یم د ر تزا ید با د تا یو م المسا ق (شرفی) تا جان در بدن داری بر و تعلیم کن تا که جان داری فغان و ناله را تعمیم کن هر کسی را هر چه میدانی با و تفهیم کن خویش را بر خدمت د ین و و طن تسلیم کن تا بو قت ز ند گی فیضی ز تو نا شی شو د بعد مر دن بر مزا ر ت جو ش گلپا شی شو د (ختم)