Page 19

(١٤) این قضیه به نفع خود استفاده کنند لذا معتمد مدتی درخواست عمرو را معطل گذاشت و به اسمعیل سامانی که او را معتدل تر میدانست و خوش داشت رقیبی خانگی برای آل لیث باشد پیش از فرستادن منشور پیغامی به اسمعیل فرستاد و او را به لطف خویش امیدوار ساخت، گفته های معتمد موید این ادعاست «..(۱) امیرالمومنین سر فرود افگند و زمانی ببود باز سر بر آورد گفت جواب کن نامهٔ عمرو چنانچه در خواستست و چنین دانم که هلاك او در این است و نزديك اسماعیل بن احمد بنویس که ما دست تو کوتاه نکردیم زان عمل که کرده بودیم .. » عمرو با ساز و برگی مکمل روی دیار سامانیان آورد چون اسمعیل بجنگ عمرو لیث مایل نبود نامهٔ بدین مضمون انشاء کرد «همه عالم اسلام در دست تست و ما در آن طمع نداریم این يك گوشه را بما بگذار و بگذر» اما عمر و چون از کشته شدن محمد بن بشر در جنگ باویته اندوه گین بود وقعی به نامهٔ اسمعیل نداده و شارستان شهر بلخ را بگرفت و باره ها استوار کرد از آن طرف اسمعیل هم با لشکر گران آهنگ مقابله کرد و مخصوصاً گماشتگانی فرستاد تا در قراء و قصبات دور و نزديك کار داران عمرو را دستگیر کنند و مال و صلاح آنها را گرفته بفرستند. امیر اسمعیل به علیا باد بلخ فرود آمد و بعد از سه روز لشکر را از آن مقام برداشت و آهنگ نماز گاه کرد و دستور داد آن راه را فراختر کنند عمرو نیز با لمقابل منجنیقها و عراده بدا بجانب راست کرد(۲) اما نزدیک صبح معلوم شد این سوقيات يك چال و خدعهٔ حربی بوده و در واقع قرار گاه خود را (پل عطا) انتخاب کرده است. بامداد روز سه شنبه (۲۸) ربیع الاول سال (۲۸۷) بین دو پادشاه (آل لیث ـ آل سامان) جنگ در گرفت. اسمعیل بر پشتهٔ برآمده خطاب به سپاه طرف مقابل چنین گفت «.. ما مردم مجاهدیم و جز خدا هیچ نمی خواهیم این مرد دنیا دار است و بخاطر مال می جنگد » باثر آن یکدسته سپاه عمرو از زیر فرمان (۱) تاریخ سیستان (ص) ۲۵۰ (۲) نرشخی (ص) ۸۷