Page 174

چه نمکحراميها کردند که قابل تقریر و تحریر نیست و باز بخدمت پادشاه حاضر شده عفو تقصیرات میخواستند شاه جمجاه از فرط د لرحمی عفو فرموده مکرر بمنصب اجداد شان سرافراز میشدند درین زمان اگرچه خود بمنصب وزارت سرافراز بود مگر عادت جبلی از طینش نرفته در پی خرابی سلطنت گردید الحق که اگر بیضه زاغ ظلمت سرشت نهی زیر طاوس باغ بهشت دهد عاقبت بیضه زاغ زاغ کشد رنج بیهوده طاوس باغ بر گردانیدن وزیر مردمان را از پیمان و طلبیدن محمد اکبرخان را خلاصه کلام آنکه غلام محمدخان وزیر بضمیر مخفیا هر قوم را از درانی و فارسی وقزلباش دیده از جاده راستی و خیر سگالی بر گردانیده و به شیوه فریبدغا بازی ورغلانیده بجور وی و عهد شکنی بنیاد نهاد و متواتر ارسال رسل و رسائل برای محمد اکبر خان بمعرفت محمد رضاخان پسر باقرخان مرادخانی و قربان علی خان باغ علیمردانی و غیر زا انعام وردی و عبدالرزاق مستوفی مملوك میداشت و روزمره نوشت و خوان بدینمضمون میکرد که زنهار زنهار پیش نروید و بدین دیار واپس آئید که افواج صاحبان فرنگ در پشجا اقامت و درنگ نکرده عازم هندوستان شده به پند برسیده اند ملک از شماست و ما از شما و همه مردم و جمیع اقوام را دیده از اطاعت پادشاه گردانیده ام اگر ایستاده اید روان شوید و اگر نشسته اید برخیزید و بدین طرف عزم کنید و هیچ خوف و خطر را بدل راه نداده بصورت یلغار بیائید و از جانب مایلان تسلی دارید که مشکل امورات بدست من است و احدی را نمیگذارم که برخلاف خواهش من حرکت نماید محمد اکبر خان در آن حال از نا امیدی و هراس بخطوط مردم اعتماد نکرده جرات به آمدن کابل نمینمود هنوز کوچ کرده میرفت چون وزیر مذکور دیگر خطوط مع چند سوار فرستاد و خاطر جمعی نوشت که بیایید و روزمره سواران بشما خواهند رسید و سوار اینکه باشهراده حیدراند همرا همهایش نموده ایم همینکه خبر آمد، آمد شما بگوش شان برسد برکاب شما حاضر میشوند و درمیان ما و شما عهد قسمی مستحکم باشد بعد آن محمد اکبرخان دل پرشده بطرف کابل به مانیست سی سوار خود بحال پریشان بیسروسامان بر گشت در هر منزل صد دوصد سوار از مردم غلامخانه وقزلباش وغیره با و ملحق میشدند روزمره قوت میگرفت تا اینکه قریب بامیان رسید شهزاده حیدر از استماع این خبر سرا سيمه و مضطرب شده در تدارک حمله طیاری داشت چونکه سواران قبل از آن بنه و بست خود با مخالفان نموده بودند بمجرد شنیدن هريك بطرف محمد اکبرخان گریخته فرار شدند و شهزاده حیدر تنها ماند چون شهزاده مذکور رونق زمانه را دیگر گون وخیمه بخت خود را سرنگون دید ناچار رو بفرار نهاد الحق اگر چند پلتن صاحبان شجاعت پناه الى مستقل شدن شهرورشه تا عرصه دوسه ماه در کابل یا جلال آباد مقیم میبودند وزیر مذکور و مردم غلامخانه هرگز طلبگار محمد اکبرخان نمیشدند و سر بفتنه و فساد بلند نمیکردند اما از کم بختی ساکنان افغانستان است که ظالمان از سر ایشان کم نمیشوند اگرچه الحال از افعال واقوال خود منفعلند و يك کودکی از قوم سدوزائی میخواهند وميسر شان نمیشود اماچه سود ع چرا عاقل کند کاری که بار آرد پشیمانی (١٥٩)