Page 145

(۱۳۰) فحوای مصراع مذکور در فخر افغانستان لایق است و درافغانستان تعمیل بدین مضمون اوجه و احسن تواند بود که دع عسورا بشمشیر گردن بزن، الحیق که اگر پادشاه را اختیار میبود متنفس از اولاد بارکزیان بارکزرائی را در ملک افغانستان نمی گذاشت بلکه خود از بارکزائیان احدی نمی ماند و ظاهر است که اگر یاد شاه را دست تسلط بر طائفه بارکزرائی در از میبود خرابی و بربادی مال و جان باین شتابی برین سرگبارین (۱) مماکیت رو نمیداد غرض اگر چه شاه جمجاه را اضطراب و پریشانی خاطر از اختیار بارکزائیان و تلطف صاحبان در باره ایشان بموجب بود مبرهنست که از اطوار ناشایسته و بدکاری طایفهاموله بر سر کار آمدن معتمدان دوست حصیدجان بفتنه آتش فتنه و فساد روشن خواهد شد اما چون صاحبان را پرداخت اموال بارکزرائیان و منصوبیان ایشان منظور بود شاه جمجاه تقدیم رضای صاحبان را اقرب بصواب میدیدند غرض شاه جمجاه را کند اخلاص و شوق بزیارت مرقد منور مهتر لمك عليه السلام بتربت مباركه نواب عالیه ادنی و اقده ما جده فردوس مقام کشیده رواق افروز لغمان شدند میرزا ابراهیم خان منشی باشی که حکام آن محل بود لازمه خدمت سرکار شاهی و ضیافت اراکین دولت از خاص و عام و سپاهی بجا آورد چونکه نظام الدوله نمیخواست که جز خودش احدی در سرکار شاهی اعتمادی داشته باشد و از خدمتگزاران قدیمی حضرت شاه نهایت تخم حـد در وا میکاشت میرزا ابراهیم خان منشی باشی که در حضور شاهی عزت و اعتبار وافر داشت خرابی روز کار او را هم همچون ملاعبد الشکور خان موجب فتوح کار خود دانسته با وجودیکه ملک لغمان زروی تحقیق باجاره او داده شده بود بتوجيه ضبط نموده عاملان و حصار داران او را در مقاباش استاده کرد هر چند منشی باشی مذکورو گفت و شنید نمود که ملک لغمان باجاره من است کس بند و برماق او که در ملک مسطور او ده تصرف شد اراکین دولت و خاص و عام که مشاهده اینحال نمودند مایوس شدند که کسانیکه ملک اجاره مینمایند با مید حصول نفع میکنند این شخص که از عرصه بیست سال خدمتگار عقیدت شاهی بوده هر گاه منفعتی نموده از معمر اجاره داری نموده است نه از راه خیانت شعاری هر گاه منشی باشی مذکور بجهة تحقيقات معامله شود خزائن معتبر درانی را بحسب حکم حضرت خاقانی منصف نمود همگی دانستند که نظام الدوله سـراسـر در خـرابی او کمر بسته اما مکناتن صاحب که طرفدار او بود حق بمرکز خود قرار نگرفت چون ایام بعضـت خاقانی از لغمان مراجعت فرموده بجلال آباد نزول اجلال فرمودند از آنجا بمرور عرصه قریب با صاحبان بلندشان اوای عزیمت بسوی کابل برافراشتند . مراجعت شاه جمجاه از جلال آباد بکابل نوبت دوم. چون کوکبه شاهی زینت بخش کابل شد بعد از چندی شهزاده محمد تیمور را بصلاح صوابد بد مکناتن صاحب بها در مامور بحکومت قندهار فرمودند در تاریخ ده ربیع الثانی سنه یکهزار و دو صد و پنجاه و هفت هجری اهالی حرم محترم شاه جمجاه از لودیانه بکابل رسیدند صاحبان عالی شان تهیه اسباب و لوازم سفر از خیمه جات و سواری و بار برداری بوجه احسن نموده برای رسانیدن و حفاظت در راه منجر براد فوت صاحب بها در را مقرر کرده بودند عالیجاه موسوف آنچنان حفاظت در راه نمود و اعزاز و احترام و تجیل و اکرام صغیر و کبیر بجا آورده بودند که بشرح در نمی آید یعنی هريك از حشمت پیر او شکر گزار می بودند (۱) ترکیب خود مؤلف است که عینا نقل شد .