Page 7

چون به لشکرگه او آئینه پیل زنند شاه افریقیه را جامه قرنفل زنند ملکی کزملکان بوسه با کلیل زنند میخ دیوار سراپرده بصد میل زنند مسعود و لشکر گاه *** ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق ای سپاهت را سپاهان رایتت را ری مکان ای جهانرا تازه کرده رسم و آئین پدر ای ملک مسعود بن محمد کاحرار زمان هم بدان ره کاشتقاق فعل از فاعل بود از همه شاهان چنین لشکر که آوردو که برد همچنان باز از خراسان آمدی بر پشت پیل ای خداوندی که نصرت گردلشکر گاه تست ای ببردی وبشاهی برده از شاهان سباق ای زتوران تا به ایران بندگانت را وثاق ای برون آورده ماء مملکت را از محاق بر خداوندی و شاهی تو دارند اتفاق سعد و چرخ از کنیت نام تو گیرند اشتقاق از عراق اندرخراسان از خراسان در عراق کاحمد مرسل بسوی جنت آمد از براق چترت ایوانست و پیلت منظر و فحلت رواق تا سفر های تو دیدند وهنر های توخلق بر نهادند از تعجب قصهٔ شاهان به طاق «منوچهری»