Page 122

(١٠٠) پیش آمدی خشتی کوتاه دسته قوی بدست گرفتی و نیزه ای ستبر کوتاه تا اگر خشت بینداختی و کاری نیامدی آن نیزه بگذاردی و بزدی و شیر را برجای بداشتی آن بزور وقوت خویش بکردی تا شیر می پیچیدی بر نیزه تا آنگاه که سست شدی و بیفتادی و بودی که شیر ستیزه کارتر بودی غلامان را فرمودی تا در آمدندی و به شمیر و نا خچ پاره پاره کردندی این روز چنان افتاد که خشت بینداخت شیر خویشتن را دزدید تا خشت باوی نیامد و بر سرش بگذشت امیر نیزه بگذارد و بر سینه وی زخمی زد، استوار، اما امبر از آن ضعیفی چنانکه بایست، بر جای نتوانست داشت و شیر سخت بزرگ و سبك(خیز) و قوی بود چنانکه بر نیزه در امد و قوت کرد تا نیزه بشکست و آهنگ امیر کرد پادشاه بادل و جگر داز دو دست بر سروروی شیر زد چنانکه شیر شکسته شد و بیفتاد و امبر اورا فرود افشرد و غلامان را آواز داد و غلامی که اورا فداش گفتی و شمشیر دار بود و در دیوان او را جاندار گفتندی در آمد بر شیر زخمی استوار کرد چنانکه بدان تمام شد و بیفتاد ...» سلاطین آل ناصر در اطراف و گیرد و نواح دارالملك خويش حضرت غزنه شکار گاهائی داشتند که استاد ابوالفضل از آن ها به نام «شكارزه» صحبت ميكند و اینجا بطور مثال مواردی را ذكر ميكنيم: در یکی از سال های سلطنت مسعود جزو وقایع عيد فطر سال ٤٢٧ هجری قمری میفرماید : «و روز چهار شنبه عید کردند سخت برحم وبا تكلف واوليا و حشم را بخوان فرود آوردند و شراب دادند و روز یکشنبه پنجم شوال امبر بشکار زه رفت، باخاصگان لشکر وندمان