Page 88

من قدم نخواهم زد هز بکوی آن جانی زهر اگر دهد از کف میکنم بجان نوشی در فراق آن مهر و از جفای آن بدخو طرفه حالتی دارم گویم ار تو بنیوشی جان اسیر ز نجو ری تن بقید مهجوری دل ز آتش دوری هر زمان زند جوشی دست يك شبی در خورد گفتمش که ای بدعهد از کفا قلم تا چند بگذری و رخ پوشی از سر وفا یگزه یاد عشقم کن از جفا کم جام دوستی مشکن قول کس مکن گوشی در شب امیدم بست چزرخ تو خور شیدی گر کشی و گر سازی یا خودت هم آغوشی همچو من خریدارت نقد جان همه در کف تاز لعل نوشیندت بوسه تو بفروشی ای بت جفاکارم از غمت بسی زارم یاد میکن از (محجوب) بگذر از فراموشی (مستورهٔ غوری) نام او حور النساء و دختر پیر سید اعظم است مشار الیها در سنه ۱۲۱۱ هجری شمسی در قریهٔ (برجمن) غور پا بعرصهٔ وجود نهاد و تا پایان عمر در آنجا بسر برده «بی بی سفید پوش» شهرت داشت. خودش راجع بخود چنین میگوید :- نسب از خواجهٔ زووم بود حور النساء نامم تخلص گشت مستوره بملك غور ما وایم حور النساء تا آخر شوهر نکرد و در سنه ۱۲٤۰ هجری شمسی (۱) وفات نمود و در کوه (زور) دفن شده این شاعره دیوان مکملی بنام (تحفة العاشقین ومفرح المسلمین) که دارای سه و نیم هزار بیت است (۲) دارد . اينك دو غزل او:- غزل دل عشاق گردد رقصت مستانه میرقصد بلی چون شمع روشن شد دو صد پروانه میرقصد بهر جا پر تو و ری زانو از خدا باشد یکی در مسجد و دیگر بتونخانه میر قفصد مگر تا ش در کاهنه زد نقش جمال تو که از شوق تو میبینم بت و بتخانه میرقصد مرا در پرواعظ وعظ ترك عشق میفرمود شکست امروز پیمان رسر پیمانه میرقصد دلم چون دام زلف ودانه خال تو میبیند ز ترس دام میلرزد ز شوق دانه میرقصد مگر باد صبا از چین زلفش نکهتی دارد که بلبل در گلستان مقده رویرانه میرقصد که باشد در پس پرده نوای دلبری دا را ز آوازش ببین (مستوره) راند وانه میرقصد (غزل) بتی دارم که با ناز و ادا کبکوره اکرده میان چون شکر بسته دهان چون غنچه وا کرده فروهشته نقاب از رو مکحل کرده دو جادو کشیده و سمه بر ابرو سرانگشتان حنا کرده پری روئی جفا جوئی بسان خویش بدخوئی به تیر غمزه هندونی چه خونریزی بپا کرده بهرجا میروم غایب زچشم من نمیگردد بسان مردمک گویا درین دیده جا کرده (۱) پښتنی میرمن صفحه ١٥٦ (۲) پښتنی میرمن صفحه ١٥٧