Page 86

در پير از اصطخس مخالف پيدا فسريه چندين نگار گلرخ خورشيد پيکری هر يك بمهر خویی رخسار يوسفی هر يك بسحر طره طرار دلبری خدشان بباغ حسن بر افروخته گلی قدشان بجوی بار جوانی صنوبری زلفی زمشك ناب و لب از لعل جانفزا خط از بنفشه وتنو از سيم -رمری كماك قضا بعارض شان بهر شور عشق از مشك تر بدور قمر بسته زيوری دست قدر بمنرگس چهاش شان نهاد جلبی که ساخت صيد غزالى غضنفری جانها بعشق شان چو بدر يامست ماسهی دلها بشوق شان چو بـر آتش سمندری ايام وصل شان چوشب قدر فيض بخش الفاظ عذب شان زحلاوت چو شکری قومی دیگر گروهی امینند پاك رای قدسی خصال و روح صفت چون پیمبری هر يك بقاف مكرمت عنقای مغربـى هر يك بقصد نفس دغا شير صفدری هر يك ز آشنای وفا بـاز اشهبی هـر يك بشاخسارصفا طوطی نـری در ظاهرانده جز ولیكن بباطن اند از شکر حق ببحر حقيقت شناوری بربام قصر از کبر ، خاك گذرند مـردم بتكـر حـال چوروح مطهری اندر كلاه فقر زغيرت در آورند شاهان دهر راسـر نخوت به چنبری شیطان که راه ایشان حذر ام نیست پیش هیچ راه نبرد بصرصری در ظاهر شکسته مبین شان که از کمال هر يك زعلم و قد رت حقد مظهری دارند زیر خرقۀ پشمینه گنجها كزيك نظر کنند کدائی توانگری گر چه بصورت اندچوعنقا نهان ز خلق اندر حقيقتـند زخورشیدا شهری از علوهمت وز مقامات و حال شان تفصيل اگر دهم نکند عقل بـاوری سبحان خالقی که بی خلق این گروه گردیده حکمش د می ایجاد مصدری بنموداز كمال عنایت ز بـحـر فضل از روح پاك طينت ایشان مـصـوری آن صانع حکیم که در بحر حکمتش عقل ضعيف را نبود هیچ معـبری در جنب آستان جلاش چوپرو مهر چون توده های چندره و دشت و اخگری از خار گل برآرد و میوه زچوب خشك ازنافه مشك ترد هداز گاوعنبری شکر زنی عطاد هـد و انگبین ز نحل از سنگ لعل اصغر وياقوت احمری یا معطی المراد که ز بیگـه از کرم رزاق بنده پرور هـر خير و هرشری از لطف کن به این سگ عاصی عنایتی کز جور خلق و نفس وهوا مانده مضطری در کار من نمی چوفتای زبحر لطف حایث نیافتم به بهشتی و کوثری يك ذره ام زمـعرفـتت گـر کنی عطا از قدر بـرنرم ز سپهر مدوری حاجات هر دو عالم از لطف کن روا تا گردم ایمن از فـزع و هول محشری هرچند عاصیم ز تو خواهم که از کرم بخشی مرا به سید وسلطان وسر وری